Επισκέπτες του χώρου μας

Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΣΑΛΟΣ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΜΕΣΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

 
 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΣΑΛΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΑΒΙΝΟ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΜΕΣΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ!

Ο υπέργηρος Ραβίνος Γιτζάκ Καντούρι, με φήμη “αγίου” για τους Ισραηλίτες, που πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 2006 σε ηλικία 111 ετών και στην κηδεία του μαζεύτηκαν πάνω από 200.000 Εβραίοι, λίγο πριν πεθάνει, ειδοποίησε τους μαθητές του ότι του φανερώθηκε σε όραμα ο Μεσσίας!





Έτσι άφησε ιδιόχειρο σημείωμα αποκαλύπτοντας το όνομά του Μεσσία, με την εντολή να ανοιχτεί ένα χρόνο μετά το θάνατό του!

Πράγματι το 2007, ανοίχτηκε το σημείωμα, όπου αναγραφόταν:

“Σχετικά με τη συντομογραφία του ονόματος του Μεσσία, Αυτός θα σηκώσει το λαό και θα αποδείξει ότι ο λόγος του και ο νόμος του έχουν κύρος. Αυτό έχω υπογράψει το μήνα του ελέους. Yitzhak Kaduri”!

Στα Εβραϊκά τα αρχικά των παραπάνω λέξεων, σχηματίζουν ένα όνομα Yehoshua ή Yeshua, που σημαίνει ΙΗΣΟΥΣ!

Τη συγκλονιστική αυτή ιστορία είχε αποκαλύψει στο ISRAEL TODAY ο δημοσιογράφος Aviel Schneider, ο οποίος όταν ερεύνησε πάρα πολλά ιδιόχειρα κείμενα του Ραβίνου, έμεινε έκπληκτος, γιατί σε πάρα πολλά ο Ραβίνος είχε ζωγραφήσει το σημείο του ΣΤΑΥΡΟΥ!

Επίσης αναφέρεται πως ο Ραβίνος Καντούρι, είχε πει στους μαθητές του, πως ο Μεσσίας θα φανερωθεί ξανά, μετά το θάνατο του Αριέλ Σαρόν, ο οποίος βρισκόταν ήδη σε κώμα εδώ και πάνω από έξι ολόκληρα χρόνια, μέχρι το 2007!
Η φανέρωση αυτή, φυσικά σημαίνει τη φανέρωση της μίας και μόνης Αλήθειας και στο Ισραήλ, με τα τραγικά γεγονότα του ταχέως επερχόμενου Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την επικράτηση του Ορθόδοξου Χριστιανισμού, που κρατά εκεί και τα Πανάγια Προσκυνήματα του Χριστού μας… φάρους και αποδείξεις ατράνταχτες συμβαίνουν μπροστά στα μάτια των πεπλανημένων… που θα δουν πια το Φως το Αληθινόν.

Ο Αριέλ Σαρόν (γεννημένος ως Αριέλ Σάινερμαν, στις 26 Φεβρουαρίου 1928) είναι Ισραηλινός πολιτικός και πρώην στρατηγός, 11ος Πρωθυπουργός του Ισραήλ, θέση την οποία εγκατέλειψε κατόπιν εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστη και το οποίο τον έριξε σε κώμα, από τις 4 Ιανουαρίου 2006. Υπήρξε διοικητής στον ισραηλινό στρατό (Τζαχάλ), από τη σύστασή του το 1948. Συμμετείχε στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας του 1948, τη σφαγή στην Κίμπια το 1953, στον πόλεμο του Σουέζ το 1956, τον πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967 και τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973.
Μετά τη συνταξιοδότησή του από το στρατό, εντάχθηκε στο ακροδεξιό κόμμα Λικούντ, υπηρετώντας σε αρκετά υπουργικά πόστα στις κυβερνήσεις του κόμματος, τις περιόδους 1977-1992 και 1996-1999. Το 2000, έγινε αρχηγός του Λικούντ, υπηρετώντας ως Πρωθυπουργός του Ισραήλ από το 2001 έως το 2006.

Διαβάστε τώρα τι έλεγε και ο γέροντας Παίσιος για να εκπλαγείτε!

Σημείο ότι πλησιάζει ή εκπλήρωση των προφητειών, θά είναι το γκρέμισμα του τεμένους του Όμάρ στά Ιεροσόλυμα. Θά το γκρεμίσουν, γιά νά ανοικοδομήσουν τόν Ναό τού Σολομώντος πού, όπως λένε, ήταν χτισμένος σ’ αυτήν τήν θέση. Τελικά οί Σιωνιστές θά εγκαταστήσουν τόν Αντίχριστο εκεί ως Μεσσία. Άκουσα ότι οί Εβραίοι ήδη ετοιμάζονται νά χτίσουν τόν Ναό τού Σολομώντος...

- Γέροντα, οί Εβραίοι, ενώ διαβάζουν τήν Παλαιά Διαθήκη, πώς δέν πιστεύουν στον Χριστό;

- Δεν πας να το πεις αυτό στους Εβραίους; Οι Εβραίοι είχαν ανέκαθεν φανατισμό. Καταλαβαίνουν, αλλά είναι ο εγωισμός πού τους τυφλώνει. Αν πρόσεχαν λίγο, δεν θα παρέμενε κανένας Εβραίος.

- Αυτά πού διάβαζαν, πώς τα ερμήνευαν;

- Πώς τα ερμήνευαν και πώς τα ερμηνεύουν! Τα πνευματικά νοήματα τα κάνουν υλικά. Αυτό λ.χ. πού λέει ό Προφήτης Ησαΐας, «εξανθήσει τα έρημα του Ιορδανού», να δεις πως το ερμήνευσαν. Για να δείξουν ότι άνθησε ή έρημος, γύρισαν κάποιον ποταμό, έκαναν πεζούλια, κήπους, φύτεψαν μπανανιές, λεμονιές, πορτοκαλιές, έφτιαξαν όλο περιβόλια, οπότε λένε «άνθησε ή έρημος»! Όλα έτσι τα ερμηνεύουν. Ενώ οι λόγοι αυτοί του Προφήτου αναφέρονται στην αναγέννηση του κόσμου με το Άγιο Βάπτισμα, με το λουτρό της παλιγγενεσίας.

- Τώρα περιμένουν τον επίγειο βασιλιά;

- Ναι, τον Αντίχριστο. Οι Ραβίνοι ξέρουν ότι ήρθε ο Μεσσίας και ότι Τον σταύρωσαν. Αφού έχω μάθει από ένα πρόσωπο ότι, όταν ψυχορραγεί ένας Εβραίος, πάει ο Ραβίνος και του λέει στο αυτί: «Ό Μεσσίας ήρθε». Βλέπεις, τους πειράζει ή συνείδηση, γιατί αισθάνονται ένοχοι, αλλά δεν ταπεινώνονται.

- Και τι κερδίζουν πού το λένε εκείνη την ώρα;

- Τίποτε• απλώς το λένε, επειδή τους πειράζει ή συνείδηση και νομίζουν ότι, αφού το είπαν, είναι εντάξει!…

- Και οι άλλοι δεν ακούνε;

- Όχι, στο αυτί το λένε. Και τα Εβραιόπουλα έχουν επαναστατήσει εναντίον των Ραβίνων. «Ό Μεσσίας, λένε, ήρθε• ποιόν Μεσσία περιμένετε;». Στην Αμερική μία ομάδα νέων πού ασχολούνται ιστορικά με την Αγία Γραφή εκδίδουν ένα περιοδικό, στο όποιο γράφουν: «Ό Μεσσίας ήρθε. Σε όποιον δεν πιστεύει ότι ήρθε ό Μεσσίας θα στέλνουμε δωρεάν το περιοδικό, ώσπου να πιστέψει. Όποιος πιστεύει να στέλνει συνδρομή, για να το στέλνουμε και σε άλλους, να πιστέψουν».

- Εβραίοι είναι αυτοί;

- Ναι, Εβραίοι.

- Έγιναν Χριστιανοί;

- Έ τώρα, το ότι πίστεψαν κάτι είναι.

- Μπορεί να υπάρχουν Ραβίνοι Κρυπτοχριστιανοί;

- Ραβίνοι να είναι Κρυπτοχριστιανοί; Μένει Ραβίνος ό άλλος, άμα γίνει Χριστιανός; Δηλαδή να διδάσκει στους Εβραίους ότι δεν ήρθε ό Μεσσίας και όταν ψυχορραγούν, να τους λέει ότι ήρθε ό Μεσσίας;

(το πιο πάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Β’ – ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ)

(http://www.pentapostagma.gr)

Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ



1Πρόκειται ίσως για το πιο παρεξηγημένο πρόσωπο της θρησκείας μας. Μια γυναίκα, ξεχωριστή με τη δική της παρουσία στην Ιστορία και με ένα έργο που αν μη τι άλλο έμεινε αθάνατο.

Η Κασσιανή είναι η γυναίκα που «έδωσε» το όνομα της στο γνωστό τροπάριο «κερδίζοντας» ταυτόχρονα το στίγμα της «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσας Γυνής».

Η πρώτη της «γνωριμία» με την Ιστορία έγινε εξαιτίας μια στιχομυθίας που είχε με τον παραλίγο σύζυγο της Αυτοκράτορα Θεόφιλο του Βυζαντίου.
Λένε πως ήταν αρκετά όμορφη, τόσο ώστε να επιλεχθεί ως υποψήφια νύφη του Αυτοκράτορα. Όταν ο Θεοδόσιος την πλησίασε σχεδόν έτοιμος να της δώσει το χρυσό μήλο που συμβόλιζε ότι την είχε επιλέξει, της είπε την φράση «Εκ γυναικός τα χείρω» Δηλαδή από την γυναίκα ήρθαν στον κόσμο τα κακά, υπονοώντας την αμαρτία της Ευας με το μήλο που στέρησε τον Παράδεισο από τους ανθρώπους.

Εκείνη δεν δίστασε και του έδωσε μια «πληρωμένη» απάντηση που όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος, σόκαρε τον Αυτοκράτορα. «Kαι εκ γυναικός τα κρείττω» του είπε.

Αυτό το «και από τη γυναίκα έρχονται τα καλύτερα» σύμφωνα με τους χρονογράφους σήμαινε ότι από μια γυναίκα, την Παναγία, ήρθε η ελπίδα και η σωτηρία στους ανθρώπους.

Όμορφη μεν, ετοιμόλογη και αυθάδης για τα δεδομένα της εποχής, έχασε το χρυσό μήλο που τελικά πήγε στη Θεοδώρα, και εκείνη κατέληξε σε μοναστήρι.

Στην Κασσιανή αποδίδονται γύρω στα 45 έργα, από τα οποία τα 23 τουλάχιστον είναι χωρίς αμφιβολία δικά της, ενώ τα υπόλοιπα είναι αγνώστου προελεύσεως.

Η ΕΝ ΠΟΛΛΑΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ

Όπως είναι γνωστό, ακόμη και σε ανθρώπους που δεν πηγαίνουν καν στην Εκκλησία, το πιο γνωστό κείμενο της είναι το ομώνυμο της τροπάριο. Μιλά για μια πόρνη που προσφέρει μύρα στον Ιησού, πριν τον ενταφιασμό Του.

Πρόκειται για ένα απίστευτης δυναμικής κείμενο που μέσα σε μόλις 116 λέξεις κάνει τον αναγνώστη του να νιώθει ένα χείμαρρο συναισθημάτων.

Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι μόνο γι αυτό το τροπάριο, αρκετοί κάθε χρόνο αναζητούν έμπειρους ψάλτες που να μπορούν να αποδώσουν σωστά το κείμενο.

Γεννημένη κάπου 800 χρόνια μετά τον Χριστό δεν θα μπορούσε να είναι η πόρνη του τροπαρίου. Η ζωή της πάλι, δεν ήταν σε καμία περίπτωση τέτοια που να μπορούσε να «ταυτιστεί» με την πόρνη. Έναν άνδρα ερωτεύτηκε και η απόρριψη του στάθηκε αρκετή για να την στείλει σε μοναστήρι.

ΗΤΑΝ Η ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ;

Μια άλλη γυναίκα, σύγχρονη αυτή τη φορά του Ιησού που επίσης έχει δεχθεί μια ιστορική «ρετσινιά» είναι η Μαρία η Μαγδαληνή.

Η Μαγδαληνή είναι το πρώτο όνομα που λένε όσοι μαθαίνουν πως η γυναίκα που περιγράφεται στο τροπάριο δεν είναι η Κασσιανή. Ούτε όμως κι εκείνη ήταν αυτή.

Η Μαγδαληνή ήταν μια γυναίκα δαιμονισμένη κατά το Ευαγγέλιο, που αφού ο Χριστός την απελευθέρωσε. Εκείνη Τον ακολούθησε μέχρι την τελευταία στιγμή.

Η γυναίκα λοιπόν αυτή «η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα» είναι άγνωστη.

Λέγεται πως ο Ευαγγελιστής Λουκάς που περιγράφει στο Ευαγγέλιο του την σκηνή που αλείφει τα πόδια του Ιησού με το πιο ακριβό μύρο, δεν διέσωσε το όνομα της για να μην την στιγματίσει.

Για την ιστορία να σημειώσω πως η Κασσιανή θεωρείται Οσία της Εκκλησίας και τιμάται στις 7 Σεπτεμβρίου. Όσο για το τροπάριο; Το κείμενο του που ακολουθεί είναι η πραγματικά ζωντανή απόδειξη της απίστευτης δυναμικής της αθάνατης ελληνικής γλώσσας που δυστυχώς δεν μιλάμε σήμερα

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Γυνή,
την σην αισθομένη Θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,
οδυρομένη μύρα σοι, προ του ενταφιασμού κομίζει.
Οίμοι! λέγουσα, ότι νυξ μοι, υπάρχει, οίστρος ακολασίας,
ζοφώδης τε και ασέληνος, έρως της αμαρτίας.
Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων,
ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ•
κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,
ο κλίνας τους Ουρανούς, τη αφάτω σου κενώσει•
καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας,
αποσμήξω τούτους δε πάλιν, τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις•
ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν,
κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη.
Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους,
τις εξιχνιάσει ψυχοσώστα Σωτήρ μου;
Μη με την σην δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων το έλεος.
Η μοναδική ιστορία της Κασσιανής και το τροπάριο της
 
Πηγή: agioritikovima.gr

ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ Ή ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ; ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΑΠΑΝΤΟΥΝ!

 
Σ' ένα φίλο, πού αντιμετώπιζε δίλημμα γάμου ή παρ­θενίας, ο Γέροντας Πορφύριος πρόσφερε πολλές προοπτικές σωτηρίας και τον απάλλαξε από το άγχος του διλήμ­ματος, πριν ακόμη διαλέξει οτιδήποτε, λέγοντάς του:
«Μην ταλαιπωρείσαι άδικα, καταπιέζοντας τον εαυτό σου ν'αποφασίσεις τώρα να διαλέξεις. Άφησε τον εαυτό σου ελεύθερο από την επίμονη αυτή σκέψη και δώσε όλη την προσοχή σου, πώς να αγαπήσεις το Χριστό, που σε αγαπά. Όλα τού Χριστού είναι, παρελθόν, παρόν και μέλλον μας, όπου φανερώνεται η Πρόνοιά Του, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια της ζωής μας.
Μπορεί να κάνεις οικογένεια, μπορεί να πας όπου σου αρέσει να αφιερωθείς. Μπορεί όμως και να μην κάνεις τίποτε απ' αυτά, να μείνεις στο σπίτι σου, όπως είσαι τώρα. Πάλι σώζεσαι, φτάνει ν' αγαπάς το Χριστό. Ο Χριστός θα φέρει τη λύση πού σου ταιριάζει περισσότερο, που θα μιλήσει καθαρά στην ψυχή σου. Μη στενοχωρείσαι. Και τώρα επάνω στο δρόμο του Χριστού είσαι».
- Γέροντα (Παϊσιε), τί πρέπει νὰ ἀπάντηση κανεὶς σὲ νέα παιδιὰ ποῦ ρωτοῦν ἂν ἢ μοναχικὴ ζωὴ εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὴν ἔγγαμη;
Κατ' ἀρχὰς πρέπει νὰ τοὺς δώσει νὰ καταλάβουν ποιὸς εἶναι ὃ προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ ποιὸ εἶναι τὸ νόημα τῆς ζωῆς. Ὕστερα νὰ τοὺς ἐξήγηση ὅτι καὶ οἱ δύο δρόμοι ποὺ ἔχει χαράξει ἢ Ἐκκλησία μᾶς εἶναι εὐλογημένοι, γιατί καὶ οἱ δύο μποροῦν νὰ τοὺς ὁδηγήσουν στὸν Παράδεισο, ἂν ζήσουν κατὰ Θεόν.
Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι δύο ἄνθρωποι ξεκινοῦν νὰ πᾶνε σὲ ἕνα Προσκύνημα. Ὃ ἕνας πηγαίνει μὲ τὸ λεωφορεῖο ἀπὸ τὸν δημόσιο δρόμο καὶ ὃ ἄλλος πηγαίνει μὲ τὰ πόδια ἀπὸ κάποιο μονοπάτι. Καὶ οἱ δύο ὅμως ἔχουν τὸν ἴδιο σκοπό.Ὃ Θεὸς καὶ τὸ ἕνα τὸ χαίρεται καὶ τὸ ἄλλο τὸ θαυμάζει. Κακὸ εἶναι, ὅταν αὐτὸς ποὺ πάει ἀπὸ τὸ μονοπάτι κατακρίνει μέσα τοῦ τὸν ἄλλον, ποὺ πάει ἀπὸ τὸν δημόσιο δρόμο, ἢ καὶ τὸ ἀντίστροφο.
 
Πηγή: ellas-orthodoxy

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ

 ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΪΣΙΟΥ!


 
 
15Του Σταύρου Παπαντωνίου
Το ταξίδι ξεκίνησε από την Αθήνα, νωρίς τα ξημερώματα με προορισμό την Κόνιτσα. Το ακριτικό χωριό του νομού Ιωαννίνων, όπου το 1925 εγκαταστάθηκε η οικογένεια Εζνεπίδη, φεύγοντας από τα Φάρασα της Καππαδοκίας, μαζί με τα υπόλοιπα καραβάνια προσφύγων που έρχονταν στην Ελλάδα.

Ενάμιση χρόνο πριν, το 1924 είχε γεννηθεί ένα ακόμη παιδί, από τα οκτώ συνολικά της οικογένειας, που πήρε το όνομα Αρσένιος. Ήταν το κοσμικό όνομα του γέροντα Παΐσιου, που βαπτίστηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1924. Λίγες εβδομάδες μετά, η οικογένεια του παίρνει τον δρόμο του ξεριζωμού, από τον τόπο που την γέννησε, με την «μεγάλη» ανταλλαγή.

Ο 95χρονος αδερφός του Γέροντα Παϊσιου, Ραφαήλ Εζνεπίδης

Ώρα 10.15. Φτάνουμε στο Δημαρχείο. Η συζήτηση με τον Δήμαρχο Κονίτσης, Παναγιώτη Γαργάλα, με βάζει γρήγορα στο κλίμα. Στο χωριό υπάρχει ακόμα το σπίτι, όπου ο γέροντας Παίσιος, έζησε τα παιδικά του χρόνια, ενώ μέχρι σήμερα είναι στη ζωή, ο κατά 6 χρόνια μεγαλύτερος αδερφός του γέροντα, ο Ραφάηλ Εζνεπίδης, ηλικίας 95 ετών, κλινήρης πλέον. Ζει με την σύζυγο του και το ένα από τα παιδιά του, τον Χρήστο, ο οποίος μας καλωσορίζει στην μικρή αυλή. Στο χωριό η μέρα είναι ηλιόλουστη, αν και η ψύχρα είναι αισθητή, αφού τα απέναντι βουνά είναι ακόμα χιονισμένα.

«Όταν λιώνουν τα χιόνια κάνει πιο πολύ κρύο», μας λέει ο Χρήστος Εζνεπίδης, ανιψιός του γέροντα Παίσιου και μας ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του, που ήταν ένας μικρός, μακρόστενος χώρος όλος και όλος. Κουζίνα και υπνοδωμάτιο μαζί. Εκεί καθιστός, ο 95χρονος πατέρας του, αδερφός του γέροντα, με μία φωτογραφία του Παίσιου, πάνω από το προκεφάλι του.
«Δεν ακούει καθόλου καλά και έχει να σηκωθεί 3 χρόνια από το κρεβάτι» μας λέει η σύζυγος του. Στο πρόσωπο του πάντως διακρίνει κανείς μια γαλήνη, που επιτείνεται όταν μας βλέπει. «Τι θυμάστε από τον αδερφό σας;» τον ρωτάω.

«Ο Παϊσιος είναι σε μεγάλο κόσμο» λέει με την πολύ αδύναμη φωνή του. «Τι εννοείς παππού;» τον ξαναρωτάω, αλλά οι λέξεις δεν βγαίνουν εύκολα και όσες καταφέρνει να αρθρώσει δεν γίνονται πάντα κατανοητές. Με ρωτάει πως με λένε και από πού ήρθα. Του φωνάζω στο αυτί «από την Αθήνα». Το πρόσωπο του φωτίστηκε: «στην Αθήνα είχαμε σπίτι με τον Παίσιο και έξω είχε μεγάλο κατακλυσμό. Τότε μαζεύτηκε όλος ο κόσμος σπίτι μας» λέει και σταματά. Δεν καταλαβαίνω όλες τις λέξεις και ρωτάω το γιο του.

«Είναι ένα όνειρο που έχει δει τελευταία και μας λέει συνέχεια». Ο αδερφός του Γέροντα Παίσιου σταματά. Η -επί 64 χρόνια- σύντροφος του, του πάει ένα ποτηράκι με φρέσκο πορτοκάλι και μας λέει «Είναι πολύ μεγάλος αλλά για την ηλικία του είναι καλά» Η ίδια θυμάται τον γέροντα Παίσιο, τον κουνιάδο της να κάνει δουλειές στο σπίτι. «Εμείς τον γέροντα Παίσιο, τον θυμόμαστε σαν οικογένεια μας. Έκανε δουλειές του σπιτιού. Μετά έφυγε για το Άγιο Όρος». Ο αδερφός του γέροντα φαίνεται κουρασμένος. Μας κοιτάζει και λέει «Δεν μπορώ να βγω έξω να διαδώσω. Με πονάνε τα πόδια μου». Ο γιος του λέει «παππού κουράστηκες, ώρα να ξαπλώσεις». Έχει έρθει η ώρα να φύγουμε.

Ακριβώς δίπλα από το φτωχικό σπίτι, που ζει σήμερα ο Ραφαήλ Εζνεπίδης, είναι το πατρικό της οικογένειας. Μία πινακίδα που γράφει «πατρική οικία Γέροντα Παισίου» σε «καλωσορίζει» στο σπίτι που μεγάλωσε και έζησε τα εφηβικά του χρόνια ο μοναχός. Η μικρή ξύλινη πόρτα ανοίγει. Το σπίτι δεν έχει αλλάξει από τότε. Η επίπλωση είναι παλιά, όπως και το πάτωμα. Και τα αντικείμενα. Στους τοίχους δεσπόζουν φωτογραφίες του γέροντα, οικογενειακά κειμήλια και προσωπικά αντικείμενα του Αγιορείτη.

Στο μέσον του δωματίου, πίσω από ένα κλειδωμένο τζάμι, υπάρχουν χειροποίητα αντικείμενα του, ένα δικό του ζευγάρι κάλτσες, και βιβλία. Στο τοίχο μια φανέλα του.
«Ο γέροντας ήταν αεικίνητος, σβέλτος» μας λέει ο ανιψιός του και αποκαλύπτει την ιστορία του σπιτιού, στο οποίο πριν το 1922 έμεναν Τούρκοι και δόθηκε στην οικογένεια Εζνεπίδη με την ανταλλαγή. Στο δίπλα δωμάτιο υπάρχουν ακόμα τα κρεβάτια, που κοιμόταν η οικογένεια από τότε. Ο γέροντας έμεινε σε αυτό το σπίτι μέχρι τα 18 του, που κατατάχθηκε ασυρματιστής στο στρατό. Για του λόγου το αληθές μια φωτογραφία στον τοίχο, που είναι στα χακί, εν έτει 1948, δείχνει τον στρατιώτη Αρσένιο Εζνεπίδη.

Ο ανιψιός του μας αποκαλύπτει ένα άγνωστο περιστατικό από την εφηβική ηλικία του γέροντα. «Ήταν τότε στον πόλεμο, που οι Δυτικοί προπάγανδιζαν την θεωρία του Δαρβίνου και κάποιος του την ανέφερε. Τότε ο γέροντας απάντησε πως μπορεί ο Χριστός να έχει ανθρώπινη μορφή. Αργότερα πήγε στο εκκλησάκι στο λόφο, ακριβώς απέναντι από το σπίτι του και προσευχήθηκε βαθιά. Τότε του εμφανίστηκε ο Χριστός με ανθρώπινη μορφή και του είπε «εγώ ειμί το φως του κόσμου».

Η φύση στην Κόνιτσα σε καθηλώνει. Ο ορίζοντας είναι καθαρός και η απέραντη θέα, φτάνει μέχρι την Βόρειο Ήπειρο, που απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα. Η φύση εκεί του άρεσε πολύ του γέροντα. Περπατάμε στο σοκάκι εμπρός στο σπίτι και συζητάμε με τον Χρήστο Εζνεπίδη.

«Ο γέροντας είναι μαζί μας. Δεν μας άφησε» λέει σε μια αποστροφή του λόγου του. «Πως το λες αυτό;» τον ρωτάω. «Το βλέπω σε όνειρο, όπως βλέπω εσένα τώρα» απαντά αφοπλιστικά και κοφτά. Όταν του ζητάς να γίνει πιο συγκεκριμένος το αποφεύγει και αινιγματικά λέει πως «ο γέροντας τα λέει με τρόπο ακόμα και σήμερα». Συζητάμε για το τώρα. Πως βλέπει τα πράγματα. «Είμαστε υπό πίεση. Ο Θεός να βάλει το χέρι του. Λένε ότι μπορεί να γίνει πόλεμος. Μα έτσι και αλλιώς έχουμε πόλεμο. Οικονομικό.

Και από πίσω είναι οι ίδιοι που μας έκαναν πάντα πόλεμο. Δεν έχουν αλλάξει». Για την Τουρκία λέει απλά πως «η Τουρκία είναι πάντα Τουρκία» και θεωρεί πως θα τεθεί κάποια στιγμή το ερώτημα «ή εμείς ή αυτοί». Τον ρωτάω ποιοι κάνουν αυτόν τον οικονομικό πόλεμο. Η απάντηση του ξαφνιάζει «Ο αντίχριστος. Το έχεις ακούσει αυτό;» με ρωτάει με κλειστά μάτια. «Γιατί κλείνεις τα μάτια όταν μιλάς; » τον ρωτάω και γελάει λέγοντας «από τον ήλιο είναι», αφού είχε φτάσει ήδη μεσημέρι και ήταν ντάλα μεσημέρι.

Κοιτάμε απέναντι τα βουνά. Στο βάθος η Βόρειος Ήπειρος. «Η Βόρειος Ήπειρος θα γίνει ελληνική» πετάει και κόβει την κουβέντα. «Που το στηρίζεις» τον ρωτάω, αλλά αποφεύγει να απαντήσει λέγοντας απλά πως «αυτά που έχει πει ο γέροντας είναι αρκετά για τους Έλληνες». Του ζητάω φεύγοντας αν έχει κάτι να μου δώσει για ενθύμιο ή να μου δείξει κάποιο λεύκωμα. Δείχνει να μην του αρέσει αυτό που του είπα. «Δεν κάνουμε εμπόριο εδώ. Δεν είναι για μας αυτά»

Η κυρία Γεωργία Κίτσιου, ζει με τον σύζυγο της ακριβώς στο απέναντι σπίτι. Γνώρισε από τον κοντά τον αγιορείτη μοναχό και θυμάται δύο περιστατικά από τον γέροντα που έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στην μνήμη της. «Όταν είχε αρρωστήσει το παιδί της θείας μου, είχε πάρει νερό από την βρύση και σταύρωσε το παιδί. Ο πυρετός έπεσε αμέσως.

Το πιστεύω ότι ο γέροντας βοήθησε. Στο χωριό βοηθούσε όλο τον κόσμο. Είχε ένα κουτάκι (φωτο 4) στο οποίο μάζευε λεφτά για τους φτωχούς», ενώ αφηγείται ακόμα ένα περιστατικό, όπου πιστεύει ότι υπήρχε βοήθεια από τον γέροντα της Ορθοδοξίας. «Όταν έγινε ο μεγάλος σεισμός το 1996, έπεσαν σπίτια αλλά δεν έπαθε κανείς τίποτα. Πιστεύουμε ότι μας φύλαξε ο γέροντας» λέει χωρίς περιστροφές, αποκαλύπτοντας και κάποιες ανθρώπινες στιγμές του μοναχού. «Ήταν πολύ ζωντανός άνθρωπος και έκανε καλαμπούρια. Στην μάνα μου την συγχωρεμένε της έλεγε όταν έβγαιναν οι καρποί κ. Ανέτα θα σου κλέψω τα σταφύλια»

Ο πατέρας Κοσμάς, είναι μοναχός εδώ και 54 συναπτά χρόνια στην Κόνιτσα. Τον συναντήσαμε στο γηροκομείο του χωριού και παρά το γεγονός ότι το ρολόι έδειχνε τρεις και είχε ξαπλώσει για την μεσημεριανή ανάπαυση, σηκώθηκε ευγενικά και μας δέχτηκε. Θυμήθηκε μια ιστορία που έλεγε ο γέροντας συχνά. «Εφευγε από το μοναστήρι και πήγαινε σε μια σπηλιά κάτω χαμηλά. Εκεί είχε πόλεμο με τον διάβολο. Του παρουσιάστηκε και ο ίδιος ο γέροντας είχε εξομολογηθεί πως θέλησε να τον γκρεμίσει.

Αυτός συνέχισε να προσεύχεται». «Τι εννοείτε ότι παρουσιάστηκε ο διάβολος;» ρώτησα τον μοναχό. «Ο διάβολος είναι οντότης, όπως έχουμε αγγέλους, που παρουσιάζεται σε αυτούς που έχουν την δύναμη να τον αντιμετωπίσουν» είπε ο πατέρας Κοσμάς, επεξηγώντας πως «Ο γέροντας είχε πολλά χαρίσματα. Τον φώτιζε ο θεός». Μπήκα στον πειρασμό να τον ρωτήσω για την σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Απαντά με ειλικρίνεια «Δεν χρωστάμε μόνο εμείς. Χρωστάνε και άλλες χώρες. Πιστεύω ότι είμαστε έθνος ανάδελφον.

Μας έχουν βάλει στο μάτι». Η συζήτηση κρατάει πολύ ώρα. Ο ηλικιωμένος μοναχός, λέει πολλά. Κρατάω ένα από τα τελευταία «Λένε κάποιοι ευλογία που πήραμε το δάνειο. Μα αυτά είναι δανεικά. Δεν μας τα χαρίζουν. Ο γέροντας είχε κάνει προσευχή για να βρέξει. Ξέρετε πόσο σημαντικό είναι να έρθει βροχή όταν όλα είναι στεγνά παντού έξω; Αυτή είναι ευλογία».

Κλείνω το μαγνητοφωνάκι και βάζω την φωτογραφική στην θήκη. Βγαίνω από γηροκομείο και σε αντίθεση με όσα έλεγε ο μοναχός, έξω δεν βρέχει, αλλά έχει πολύ δυνατό ήλιο. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και αφήνω την Κόνιτσα πίσω μου, με την τελευταία εικόνα που συναντώ στην έξοδο του χωριού να ασβεστώνουν, κρατώντας ένα παλιό πασχαλιάτικο έθιμο...
 
Πηγή: agioritikovima.gr
" Το παιδί της κρίσης " και της Ελπίδας ...
 
 
 
   " ... Πόσο τους τρόμαξε η ύπαρξή του, όταν πρωτοεμφανίστηκε... Σκληρές σκέψεις πολέμησαν κι εκείνον και την Άννα. Μήπως ήταν άκαιρος ο ερχομός του; ...
   Ευτυχώς τα δύο μεγαλύτερα παιδιά στάθηκαν στηριγμός τους ... Και ... τ΄αποφάσισαν να το κρατήσουν. Το ονόμασαν "το παιδί της κρίσης" !
   Όταν ήρθε, ξαναφάνηκε η ελπίδα και χαμογέλασαν όλοι. Έτσι χαμογελάει κι ο ίδιος κάθε πρωί, όταν του ακουμπάει το πατρικό φιλί στο μέτωπο. Κι εκείνο, το ευλογημένο, σαν να του ανταποδίδει το χαμόγελο. Το ξανακοίταξε με λαχτάρα, έριξε μια ματιά και στους μεγάλους, σταυροκοπήθηκε και κατέβηκε δυό - δυό τα σκαλιά. Η καλημέρα της μάννας του συνοδεύτηκε με την ευχή: Στην ευχή του Θεού! Σήμερα θά΄ ναι πιο καλή η μέρα!". Πρώτη φορά την άκουγε; Δεν θυμάται.
   Καινούργια μέρα, καλή μέρα. Είχε τουλάχιστο δύο λόγους γι' αυτό: τους δύο γυιούς του και τη μάννα τους και πιο πολύ το παιδί το τρίτο, "το παιδί της κρίσης" και της ΕΛΠΙΔΑΣ! ...
   Είχε την ευχή της μάννας του. Είχε την ευχή του Θεού. Αξίζει να πει δυνατά μ' ελπίδα: Καλημέρα! Καλύτερες Ημέρες...
 
Ε. ΒΕΡΟΝΙΚΗ
Πηγή: περιοδικό "η Δράση μας" , αριθμ. 496, Φεβρ. 2012, σελ. 66
 

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ: ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΤΙΛΕΓΟΜΕΝΟ

Βρισκόμαστε σε μια χώρα που σε ένα βαθμό, έστω και εθιμοτυπικά διατηρεί κάποιες παραδόσεις. Ανάμεσα σ' αυτές, βρίσκονται και αρκετές θρησκευτικές παραδόσεις.
Τις μέρες αυτές θα διανύσουμε μιά εβδομάδα, που στη γλώσσα της Εκκλησίας ονομάζεται Μεγάλη Εβδομάδα ...
Θα μου πείτε ...ναι το γνωρίζουμε! Είναι αναπόσπαστο μέρος απ' την παράδοσή μας!
Όλο και θα "περάσουμε" από καμιά εκκλησιαστική ακολουθία την εβδομάδα αυτή ...γιατί είναι πολύ κατανυκτικές και ωραίες ...σαν τη Μεγάλη εβδομάδα δεν υπάρχει!
Μερικοί από 'μας έχουμε νηστέψει και τις μέρες αυτές ...είναι εξ άλλου της "μόδας" τα τελευταία χρόνια τα καταστήματα να έχουν προϊόντα με την επιγραφή ..."νηστίσιμα".
Όλο κάπου η σκέψη και ο προβληματισμός μας θα περάσει και "απ' αυτά που λέγονται" περί σωτηρίας, άφεσης των αμαρτιών, αγάπης του Χριστού για εμάς που έφτασε μέχρι Σταυρού και Ανάστασής Του απ' τους νεκρούς.

Κάποιοι από εμάς θα περάσουμε τις μέρες αυτές , "περνώντας και μη αγγίζοντας" ...άλλοι πάλι θα προβληματιστούμε σχετικά με αυτά που είναι στην θρησκευτική επικαιρότητα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ... αλήθεια όλα αυτά ή ψέματα; Ένας ωραίος μύθος ...ή κάτι αυθεντικό που σου αλλάζει τη ζωή;
Πολύς λόγος έχει γίνει για το πρόσωπο του Χριστού. Απο πιστούς και αμφισβητίες.Απ' τους εντός και τους εκτός Εκκλησίας ... ο Χριστός ήταν , είναι και θα είναι "σημείο αντιλεγόμενο, για να φανερωθούν οι διαθέσεις πολλών" (Λουκ. 2.34). Ο τρόπος που προσεγγίζουμε τον Ιησού διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Είναι τι θέλει να τονίσει και να δει απ' τη ζωή Του ...τι θέλει να παραθεωρήσει ...και τελικά αν, και με ποιο τρόπο θέλει να γνωρίσει το Χριστό, να μάθει ποιος ήταν, τί έκανε, αν είναι αλήθεια αυτά που λέγονται για το πρόσωπό Του, και αν ο Χριστός έχει να πει κάτι στην καθημερινή ζωή του σημερινού ανθρώπου, ή ενδεχομένως Αυτός και ο λόγος Του είναι για ..."τω καιρώ εκείνω".
Τα ευαγγέλια είναι γραμμένα με τρόπο τόσο ανθρώπινο, ανεπιτήδευτο,δεν προσπαθούν να πείσουν! Παραθέτουν γεγονότα. Οι συγγραφείς είναι τόσο βέβαιοι για την αλήθεια αυτών που γράφουν, εξ' άλλου κάνουν λόγο για τον Χριστό τον οποίο όπως μαρτυρούν " εμείς τον έχουμε ακούσει και τον έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια. Μάλιστα τον είδαμε απο κοντά και τα χέρια μας τον ψηλάφησαν" (Α' Ιωάν. 1.1).
Πολλά σημεία που σκανδαλίζουν πολλούς, για άλλους είναι "πειστήρια" αληθείας. Τα ευαγγέλια είναι γραμμένα στην ελληνιστική κοινή ...τη γλώσσα του λαού δηλαδή. Σκανδαλώδες για την εποχή αυτή ... οι βιογραφίες προσώπων γράφονταν σε γλώσσα επιτηδευμένη και προσεγμένη. Οι ευαγγελιστές επίσης δεν ακολουθούν όλοι την ίδια ιστορική συνέχεια των γεγονότων.
Άλλος τονίζει αυτά, άλλος κάποια άλλα σημεία του κηρύγματος και της ζωής του Ιησού. Συμφωνούν μεταξύ τους. Το ίδιο γεγονός μαρτυρούν. Για το Σωτήρα Χριστό μιλάνε ...αλλά περιγράφουν το ίδιο πρόσωπο με τον ξεχωριστό -διαφορετικό του τρόπο ο καθένας. Σκάνδαλο για μερικούς ...
Συνεχίζω ...τα ευαγγέλια δεν είναι γραμμένα με τρόπο ώστε να πείσουν τον αναγνώστη. Δεν εξιδανικεύουν το πρόσωπο του Χριστού ...όπως μιλάνε για την Ανάστασή Του ...με τον ίδιο τρόπο παρουσιάζουν και την απιστία και απογοήτευση των μαθητών κατά και μετά το Πάθος Του ... δεν φοβούνται να κρύψουν κάτι.
Μπορούμε να πούμε πολλά ακόμη ...το θέμα δεν είναι να παραπέμψουμε τον αναγνώστη σε σχετική βιβλιογραφία, ούτε να γράψουμε ένα ακαδημαϊκού τύπου δοκίμιο ή να κάνουμε απολογητική.
Μια μαρτυρία θέλουμε να καταθέσουμε που παράλληλα ευελπιστούμε να είναι αφορμή για εσωτερικό προβληματισμό του αναγνώστη. Θέλουμε να μείνουμε στην απλότητα των ευαγγελικών διηγήσεων και να πούμε τα εξής:
Και φέτος θα μας δοθεί η ευκαιρία- δυνατότητα να ζήσουμε -συμμετάσχουμε στα σπουδαία γεγονότα αυτά. Στην Εκκλησία δεν κάνουμε ούτε αναπαράσταση, ούτε απλώς θυμόμαστε κάτι, δεν θυμόμαστε το παρελθόν απλά ...
Είμαστε αυτόπτες μάρτυρες των γεγονότων. Αυτό το "Σήμερον κρεμάται επί ξύλου.." που θα ακούσουμε τη Μ. Πέμπτη το βράδυ, δεν είναι "ποιητική αδεία" λεγόμενο.
Το γεγονός αυτό και κατ' επέκταση όλα τα γεγονότα που θυμόμαστε στη ζωή της εκκλησίας δεν τα θυμόμαστε απλώς, αλλά τα φέρνουμε στο παρόν και τα ζούμε ως αυτόπτες μάρτυρες! Αυτό είναι το "μνείαν ποιούμεθα" που ακούμε στην εκκλησία! Αυτή τη
σημασία έχει ...θυμάμαι, φέρνω στο τώρα το γεγονός και το ξαναζώ! Έχει βαθύτατη σημασία ...
Ήθελα κλείνοντας, ο καθένας μας να απαντήσει μέσα του που θέλει να ανήκει.
Στον όχλο; Που άκουγε τη διδασκαλία του Ιησού, είδε πολλά απ΄ τα κορυφαία γεγονότα της ζωής Του και έμεινε στην ουσία ανεπηρέαστος;
Στους διώκτες; Που "φυγάδεψαν" την αλήθεια απ' τα μάτια τους;
Στους αρνητές; Που ήθελαν να πείσουν τον εαυτό τους, ό,τι κι αν συνέβαινε, ότι ο "άνθρωπος αυτός" είναι λαοπλάνος και βλάσφημος κατά του Θεού;
Ή μήπως στους αποστόλους και τις μαθήτριες του Ιησού που ήταν "ανοικτοί' να δουν και να ζήσουν το γεγονός;
Ολιγοψύχησαν, απελπίστηκαν, φοβήθηκαν, πρόδωσαν, απίστησαν, αλλά είχαν ένα χαρακτηριστικό όλοι: αναζητούσαν την αλήθεια. Ήταν "ανοικτοί" στο να τη δεχθούν και όταν μετά την Ανάσταση αυτή η αλήθεια, ο Χριστός, τους αποκαλύφθηκε μπόρεσαν να την αναγνωρίσουν.Και η αλήθεια αυτή τους άλλαξε τη ζωή ...
Έτσι και η εκκλησία φέτος θα μας κάνει κοινωνούς, εφόσον το θελήσουμε βέβαια, των κορυφαίων γεγονότων αυτών για τη ζωή μας. χωρίς διάθεση να πείσει. Μόνο δείχνει αυτό που ζει.
Αυτό που παρέλαβε ...και το ζει με την αυθεντικότητα και την απλότητα των πρώτων μαθητών του Χριστού ...μέσα σ' αυτήν την κοινότητα θα μπορέσουμε να Τον γνωρίσουμε και να Τον συναντήσουμε προσωπικά ...η επιλογή δική μας!
 
Πηγή: ellas-orthodoxy

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΐΣΙΟΣ: Η ΧΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, Η ΛΥΠΗ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ...



.Παρατηρείστε με τι απλό και χαριτωμένο, μα ταυτόχρονα ορθόδοξο και διδακτικό τρόπο ο φωτισμένος Γέροντας μας μιλάει για τις στενοχώριες που έχουμε και είναι σχετικές με τα υλικά αγαθά και άλλες ασημαντότητες της κοσμικής ζωής.

- Γέροντα, αυτόν τον καιρό, στενοχωριέμαι πολύ.

- Γιατί στενοχωριέσαι; Βούλιαξαν τα καράβια σου; Πού τα έβγαλες και βούλιαξαν; στον Ατλαντικό; Καλά, βγάζουν τα καράβια με τέτοιο καιρό στον ωκεανό; Πόσα βούλιαξαν;

- Όλα, Γέροντα, βούλιαξαν.

- Ε, τότε είσαι ακτήμων και μπορείς να γίνης καλή μοναχή! Γιατί δεν δοξάζεις διαρκώς τον Θεό; Τί σου λείπει; Να έχη λύπη ένας άνθρωπος που βρίσκεται μακριά από τον Χριστό, το καταλαβαίνω∙ αλλά να έχη λύπη ένας που είναι κοντά στο Χριστό, δεν το καταλαβαίνω, γιατί, και πόνο να έχη, ο πόνος του μελώνεται από τον Χριστό.

Όπως έχω καταλάβει, στον άνθρωπο δεν υπάρχει φαρμάκι, γιατί, αν το φαρμάκι ακουμπήσει στον Χριστό, γίνεται γλυκό σιρόπι. Όποιος έχει μέσα του φαρμάκι, σημαίνει ότι δεν ακουμπάει τα προβλήματά του στον Χριστό.

Η χαρά είναι του Χριστού, η λύπη είναι του διαβόλου...!Γέροντας Παΐσιος: Η χαρά είναι του Χριστού, η λύπη του διαβόλου...
 
Πηγή: gioritikovima.gr

ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΚΙΝΗΤΡΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ



1Παρ’ όλες τις καθησυχαστικές δηλώσεις ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, υπάρχουν φόβοι πως δεν είναι έτσι τα πράγματα, σχετικά με την απαγωγή των δύο χριστιανών ιεραρχών στη Συρία. Ήδη, αγνοείται η τύχη, εδώ και μήνες, άλλων δύο κληρικών.

Ιδιαίτερα στην Συρία, οι μισθοφόροι-αντάρτες μουσουλμάνοι, πλην των θρησκευτικών λόγων, θεωρούν τους χριστιανούς και ως πολιτικούς αντιπάλους, επειδή οι τελευταίοι υποστηρίζουν το καθεστώς Άσαντ. Και το υποστηρίζουν εκ του λόγου ότι ο Άσαντ δεν προέβαινε σε θρησκευτικές διακρίσεις και συμμετείχαν απρόσκοπτα στα κοινά.

Οι μισθοφόροι -το απέδειξαν- επιδιώκουν την εξάλειψη της χριστιανικής παρουσίας (το 10% του πληθυσμού, όπως και των Αλεβιτών, με συνεχείς επιθέσεις σε χριστιανούς και καταστροφές ναών.

Εκφράζονται λοιπόν φόβοι, μήπως η απαγωγή των δύο Ιεραρχών έχει βαθύτερες προεκτάσεις και ενδεχομένως, ιδιαίτερα σκοτεινά κίνητρα, με τελικό στόχο να γενικευτεί η σύρραξη μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων. Την απειλή του τζιχάντ την ακούμε πολύ συχνά τελευταία, ακόμη και στην περίπτωση της Βοστώνης από την μητέρα των δύο φερομένων ως δραστών.

Και μπορεί μεν η διεθνής κοινότητα να αδιαφορεί για την τύχη των χιλιάδων άσημων χριστιανών (ενισχύοντας μάλιστα τους μισθοφόρους), οι δύο Ιεράρχες όμως είναι προβεβλημένες προσωπικότητες και η απαγωγή τους δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Αν οι επιθέσεις κατά των χριστιανών συνέβαιναν μόνον στη Συρία, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι πρόκειται για τοπικό γεγονός. Όμως, συμβαίνουν παντού όπου πέρασε η διαβόητη «αραβική άνοιξη». Ακόμη και στην Λιβύη, όπου μέχρι πρότινος, τους Λίβυους δεν τους χαρακτήριζε ισλαμικός φανατισμός.

Εκείνο δε που δημιουργεί υπόνοιες περί οργανωμένου σχεδίου θρησκευτικών συγκρούσεων, είναι ότι η χριστιανική Δύση εξοπλίζει τους φονταμενταλιστές μουσουλμάνους, και δεν δείχνει σημεία ενόχλησης των διωγμών κατά των χριστιανών από «τα παιδιά» της.

Παρατηρείται δε και το φαινόμενο, να χάνουν οι Άραβες την υποστήριξη που τους παρείχε η διεθνής κοινή γνώμη ως προς το παλαιστινιακό ζήτημα, αφού λόγω αγνοίας θεωρούνται όλοι οι Παλαιστίνιοι πως είναι μουσουλμάνοι.

Κοντά σε όλα, περιττό να σημειώσουμε, ότι τακτικά στη στήλη μας έχουμε εκφράσει την άποψη, ότι η απρόσκοπτη-καθοδηγούμενη κατ’ άλλους- εισροή λαθρομεταναστών στις ευρωπαϊκές χώρες συντελεί -με την ύπαρξη αντιπαραθέσεων κατ’ αρχήν, και συγκρούσεων μετέπειτα- στην αποδυνάμωση της κρατικής ισχύος.
 
Πηγή: agioritikovima.grΣκοτεινά κίνητρα πίσω από την απαγωγή των ιεραρχών στη Συρία

«Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει, υπάρχει ελπίδα»


«ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΙ, ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΓΛΥΤΩΣΕΙ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ».
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ
ΣΕ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
ΚΑΙ ΣΕ ΑΝΤΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ «ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ»
Κώστας Ναυπλιώτης
Ενώ λοιπόν γνωστοί και άγνωστοι έκαναν (και συνεχίζουν να κάνουν) τα αδύνατα δυνατά για να ξεριζώσουν την θρησκευτική παράδοση των Ελλήνων, είτε αφαιρώντας θρησκευτικά σύμβολα από τις σχολικές αίθουσες, είτε με την κατάργηση της Ιεράς Εξομολογήσεως –επειδή «…δεν αποτελεί μέρος της γνωστικής διαδικασίας…»,σύμφωνα με εγκύκλιο που εξέδωσε το Υπουργείο Παιδείας το 20061, είτε δια μέσω της κατάργησης του ομολογιακού χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών που προωθούν μανιωδώς διάφοροι άθρησκοι τεχνοκράτες με τη συνεργασία μερικών ά-πειρων επαγγελματιών θεολόγων, κάποιοι άλλοι κύκλοι βρίσκουν την ευκαιρία και μυούν τα παιδιά μας σε μεθόδους που όχι μόνο δεν έχουν κανένα επιστημονικό υπόβαθρο αλλά είναι αποστάγματα αποκρυφισμού και μαγείας.

Διαβάζουμε σε ιστοσελίδα οργάνωσης, ότι: «διοργανώνει εκπαιδευτικές δραστηριότητες για μαθητές και μαθήτριεςδημοτικών γυμνασίων και λυκείων με στόχο την ευαισθητοποίηση πάνω σε σημαντικά οικολογικά ζητήματα και την εξοικείωση με την ιδέα της αυτοδιαχείρισης σε διάφορες πτυχές της καθημερινότητας όπως η υγεία, η τροφή, παραγωγή ενέργειας και χρηστικών αντικειμένων»2(τα έντονα γράμματα είναι του Αντ.Εγκόλπιου).
Σύμφωνα με τους ιθύνοντες της οργάνωσης: «Οι μαθητές θα έχουν τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με εναλλακτικούς τρόπους προσέγγισης της υγείας και της ασθένειαςκαι να εξοικειωθούν με την ιδέα της αυτοδιαχείρισης αποκτώντας βασικές γνώσεις που θα τους επιτρέψουν να εμπλακούν οι ίδιοι ενεργά στη διαδικασία παραγωγής απλών σπιτικών γιατρικών από βότανα για κοινές παθήσεις (πχ. κρυολογήματα, πονοκεφάλους, δερματικά προβλήματα). Μέσα από διαδραστικά εργαστήρια θα γνωρίσουν φυσικές μεθόδους θεραπείας και πρόληψης όπως η βοτανοθεραπεία, η ρεφλεξογία και η yogα, και θα διδαχθούν απλές ασκήσεις και πρακτικές που θα μπορέσουν να εντάξουν στην καθημερινότητα τους»3.(τα έντονα γράμματα είναι του Αντ.Εγκόλπιου).
Επίσης λειτουργούν και «εργαστήρια για την αυτοδιαχείριση της υγείας»4με μαθήματαYoga,αφρικάνικου χορού, Τάι τσί τσουάν και τακτικών αυτοάμυνας.(τα έντονα γράμματα είναι του Αντ.Εγκόλπιου).
Η ειλικρίνεια της ομάδας για τα μέσα που χρησιμοποιεί δεν μας τρομάζει. Μας τρομοκρατεί ωστόσο ο τρόπος με τον οποίο τέτοιες πρακτικές εντάσσονται αδιάκριτα στα συστήματα εκπαίδευσης των παιδιών μας, ακόμη και στις τάξεις του Δημοτικού σχολείου!Ποιος άραγε έχει την ευθύνη για την εισαγωγή τέτοιων μεθόδων στην εκπαίδευση;Γιατί το υπουργείο Παιδείας δείχνει την ευαισθησία του για την αγωγή των παιδιών μας σε εγκυκλίους ενάντια στο μυστήριο της Εξομολογήσεως, ενώ κάνει τα στραβά μάτια στην εισαγωγή αποκρυφιστικών μεθόδων και θρησκευτικών τεχνικών άλλων θρησκειών;
Γνωρίζουν άραγε όλοι αυτοί που επιτρέπουν αυτές τις μεθόδους στα σχολεία τι κρύβεται πίσω από το οικολογικό ή θεραπευτικό προσωπείο τους;
Γνωρίζουν στο Υπουργείο Παιδείας ότι η Ρεφλεξολογία δεν είναι επιστημονική μέθοδος και βασίζεται στην άσκηση πίεσης σε σημεία του πέλματος ώστε να αυξηθεί η ροή του Τσί ή Κι στο όργανο που ταυτίζεται με το σημείο πίεσης;5 Και ότι: «βασίζεται σε μια παράλογη θεωρία και δεν έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζει την πορεία οποιασδήποτε ασθένειας… Οι ισχυρισμοί ότι η ρεφλεξολογία είναι αποτελεσματική για τη διάγνωση ή τη θεραπεία ασθενειών πρέπει να αγνοούνται».6
Γνωρίζουν στο Υπουργείο Παιδείας ότι το «Εθνικό Συµβούλιο ενάντια σε Απάτες Υγείας» στην Αµερική πληροφορεί υπεύθυνα τους πολίτες για την ψευδοεπιστηµονικότητα, την αναποτελεσµατικότητα ή και τους κινδύνους µεθόδων όπως η οµοιοπαθητική, ο βελονισµός, η φυσικοπαθητική (naturopathy), η ιριδολογία, η οστεοπαθητική, η ρεφλεξολογία, η αγιουρβέδα κ.α.7
Γνωρίζουν στο Υπουργείο Παιδείας ότι οι αφρικανικοί χοροί έχουν τελετουργική σημασία και είναι μια άμεση γέφυρα επικοινωνίας με τις παγανιστικές αφρικανικές θεότητες;8
Γνωρίζουν στο Υπουργείο Παιδείας ότι η γιόγκα δεν είναι γυμναστική9, αλλά θρησκευτικό σύστημα (πίστη στη μετενσάρκωση, κάρμα, τεχνική διαλογισμού, κλπ)που στην πραγματικότητα «μέσω του διαλογισμού πολλοί μετά από μια περίοδο θετικών παρενεργειών βιώνουν άκρως ανησυχητικές βλαβερές επιδράσεις. Εμείς τις χαρακτηρίζουμε ως βλαβερές επιδράσεις, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για τις επιδιωκόμενες επιδράσεις. Αυτό σημαίνει ότι βήμα προς βήμα χάνει κανείς την ικανότητα να ζει μια ζωή στραμμένη προς τα έξω μέσα σε αγάπη και εξάρτηση από τους άλλους. Η Γιόγκα απομονώνει τον άνθρωπο βήμα προς βήμα, έτσι ώστε να μην μπορεί κάποιος πλέον να προσεγγίσει τον άλλο. Ταυτόχρονα γίνεται κανείς συν τοις άλλοις ασυνείδητα όλο και πιο ινδουιστής, αφού η πρακτική της Γιόγκα δημιουργεί και θεωρία της Γιόγκα»10.
Γνωρίζουν στο Υπουργείο Παιδείας ότι οι πολεμικές τέχνες είναι οι τέχνες εκείνες μέσω των οποίων μαθαίνει ο μαθητής τον έλεγχο του «Τσι», όρος καθαρά θρησκευτικός χωρίς καμιά επιστημονική τεκμηρίωση!11
ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΤΩΝ ΝΤΟΓΚΟΝ (ΜΑΛΙ). ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΟΤΙ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΣΑΝ ΜΕ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ. ΑΥΤΗ ΤΗΝ "ΠΡΟΟΔΟ" ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ;
Και μπορεί στο Υπουργείο να μην γνωρίζουν όλες αυτές τις σημαντικές παραμέτρους για τις «ανορθόδοξες» (κατά τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών) θεραπευτικές μεθόδους γνωστότερες ευρύτερα ως εναλλακτικές θεραπείες και «φυσικές» μεθόδους θεραπείας και «χαλάρωσης» αλλά η Εκκλησία την οποία εύκολα κατηγορούν για σκοταδισμό,έχει ήδη αποφανθεί για την προέλευση και τα αποτελέσματα των μεθόδων αυτών με πλήθος συγγραμμάτων αλλά και με τις αποφάσεις δύο Πανορθόδοξων Συνδιασκέψεων που τις χαρακτηρίζουν μαγικές και δαιμονικές.12
Καλούμε όλους τους αρμόδιους φορείς, τις υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας, τις Ιερές Μητροπόλεις, την Πανελλήνια Ένωση Γονέων, τους συλλόγους Γονέων & Κηδεμόνων αλλά και ενώσεις εκπαιδευτικών, διδασκάλων και νομικών να εγκύψουν πάνω στο πρόβλημα αυτό που αφορά την ορθή διαπαιδαγώγηση και την ελευθερία των παιδιών μας. Τους καλούμε να υπερασπιστούν τα παιδιά,γιατί «αν γλιτώσουν τα παιδιά, υπάρχει ελπίδα . ..».
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
Είναι η γιόγκα σωματική άσκηση (γυμναστική);-Ταγαράκης Χρήστος, Ερευνητής Αθλητιατρικής Γερμανικό Πανεπιστήμιο Αθλητισμού Κολωνίας, Γερμανία, Πτυχιούχος Τ.Ε.Φ.Α.Α., Α.Π.Θ. (http://www.egolpion.net/yoga_gumnastikh.el.aspx)
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Η ΓΙΟΓΚΑ- Γιοχάννες Άαγκααρντ, Καθηγητού Θρησκειολογίας / Πανεπιστήμιο Άαρχους, Δανίας.http://www.egolpion.com/tieinai_yoga.el.aspx
Οι «ανορθόδοξες» (κατά τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών) θεραπευτικές μέθοδοι γνωστότερες ευρύτερα ως εναλλακτικές θεραπείες,επαναφέρουν τον γιατρό - μάγο στην σύγχρονη κοινωνία . Τα τελευταία χρόνια οι αποκρυφιστικές και παραθρησκευτικές ομάδες χρησιμοποιούν τις «ανορθόδοξες θεραπευτικές μεθόδους» και άλλες αποκρυφιστικές τεχνικές για να εξαπλώσουν τις δοξασίες τους μέσω αρθρογράφων-δημοσιογράφων σε εφημερίδες και περιοδικά,ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, προμηθευτές δι’ αλληλογραφίας,καταστήματα υγιεινής διατροφής, δια θεραπευτικών «θρησκευτικών» πρακτικών,βοτανολογίας, ομοιοπαθητικής, ψυχοθεραπευτικής κ.α. Οι πλείστες από τις μεθόδους και τεχνικές αυτές θεμελιώνονται σε ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη πίστη και ζωή κοσμοθεωριακή τοποθέτηση και εμπλέκουν μέσα στις διαδικασίες τους τον ανατολικό μυστικισμό, την μαγεία - σατανισμό και τις αντιχριστιανικές αντιλήψεις της «Νέας Εποχής». (Από τα πορίσματα της Θ’ Πανορθόδοξης Συνδιάσκεψης για τις «εναλλακτικές θεραπείες») Ομοίως και : «Σε όλες τις όποιας μορφής εκφάνσεις της μαγείας έχομε έντονη παρουσία και ενέργεια δαιμονικών πνευμάτων, που ενεργούν και στις λεγόμενες «εναλλακτικές θεραπείες», όπως το «Ρείκι», η αγγελοθεραπεία, ή σαμανιστική θεραπεία κ.α. ανάλογα, έστω κι αν αυτές, για παραπλάνηση, συνήθως αυτοπροβάλλονται ως ουδέτερες ή άχρωμες θρησκευτικά». (Από τα πορίσματα τηςΚΒ’ Πανορθοδόξου Συνδιασκέψεωςγια τον αποκρυφισμό)
 
Πηγή: aktines.blogspot

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

" ΙΔΟΥ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ..."


 

Στηριγμένο τό μεσονυκτικό τροπάριο ῾᾽Ιδού ὁ νυμφίος ἔρχεται...᾽ στήν παραβολή τοῦ Κυρίου τῶν δέκα παρθένων, δίνει τό στίγμα τῆς ἀπαρχῆς τῆς Μεγάλης ῾Εβδομάδας: ὁ Κύριος, ὁ νυμφίος κάθε ἀνθρώπινης ψυχῆς, ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός.

1. Αὐτό σημαίνει καταρχάς ὅτι τό κύριο γνώρισμα τῆς σχέσης τοῦ Χριστοῦ μέ ἐμᾶς εἶναι ἡ ἀγάπη. Κι ὄχι ἁπλῶς μιά ἀγάπη κινούμενη μέσα σέ συμβατικά τυπικά πλαίσια, ἀλλά μιά ἀγάπη χωρίς ὅρια, τήν ὁποία ἀκροθιγῶς μποροῦμε νά ψηλαφήσουμε στή σχέση τοῦ ἐρωτευμένου ἀπέναντι στήν ἐρωμένη του. ῾Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν...᾽. Καί δέν μπορεῖ νά εἶναι διαφορετικά, ἀφοῦ ὁ Κύριος μᾶς ἀπεκάλυψε - ῾᾽Εκεῖνος ἐξηγήσατο᾽ - ὅτι ῾ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί᾽.
Ὁ Θεός μας λοιπόν πού ἐνανθρώπησε ἐν προσώπῳ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ εἶναι ᾽Εκεῖνος πού γίνεται ὁ νυμφίος μας, γιατί μέσα στήν ἄπειρη ἀγάπη Του πρός ἐμᾶς, τούς ἁμαρτωλούς ἀνθρώπους, μᾶς προσλαμβάνει στόν ἑαυτό Του καί μᾶς κάνει ἕνα μ᾽ ᾽Εκεῖνον: ἀνθρωποπαθῶς μιλώντας, ἡ σκέψη Του, ἡ καρδιά Του, ἡ ἐπιθυμία Του εἶναι σέ μᾶς, ὅπως τοῦ ἐρωτευμένου εἶναι στήν ἐρωμένη του.
 

2. Κι ἔπειτα, μᾶς ἐπισημαίνει ὁ ὑμνογράφος, ἔρχεται ῾ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός᾽.῎Ερχεται δηλαδή:

(α) μέ τρόπο πού δέν μποροῦμε ἐμεῖς νά προσδιορίσουμε καί νά ὁριοθετήσουμε. Ὁ ἐρχομός Του πάντοτε εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀπόλυτα ἐλεύθερης ἀγάπης Του, καρπός τῆς δικῆς Του πρωτοβουλίας, πού σημαίνει ὅτι ἐμφανίζεται ἐκεῖ πού κανείς δέν Τόν περιμένει καί μέ τρόπο πού ἴσως ποτέ δέν μπορεῖ νά ὑποψιαστεῖ: μέσα ἀπό ἕνα ἀτύχημα κάποια φορά, ἀπό τήν ἀνάγνωση κάποιου βιβλίου κάποια ἄλλη, ἀπό μιά θλίψη καί δοκιμασία ἄλλοτε, κυρίως ὅμως ἀπό τή συνάντησή μας μέ τούς πιό παραπεταμένους ἐλαχίστους συνανθρώπους μας. ῾᾽Εφ᾽ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων ἐμοί ἐποιήσατε᾽.
(β) ῎Ερχεται συνεπῶς κι ἐκεῖ πού ῾ἀντικειμενικά᾽ δέν θά ἔπρεπε νά εἶναι, μέσα δηλ. καί στό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας. Τήν ὥρα πού ἐπιτελεῖ κανείς τήν ἁμαρτία, ἐκείνη τήν ὥρα μπορεῖ νά κληθεῖ ἀπό τόν ἐρχόμενο Κύριο. Σάν τόν ἀπόστολο Παῦλο, πού κλήθηκε τήν ὥρα πού δίωκε τούς χριστιανούς, σάν τόν ἀπόστολο Ματθαῖο, πού κλήθηκε τήν ὥρα τοῦ ῾τελωνείου᾽. Μέ ἄλλα λόγια, ἡ κάθε ὥρα γιά τόν καθένα μας, μπορεῖ νά εἶναι ἡ ὥρα τῆς χάρης μας, τῆς κλήσης μας ἀπό τόν νυμφίο Χριστό.
᾽Αλλά καί (γ) ἔρχεται καί καλεῖ τόν ἄνθρωπο χωρίς τίς περισσότερες φορές νά παίρνει κανείς ἀπό τούς ἄλλους συνανθρώπους εἴδηση γιά τήν κλήση αὐτή. Σάν τήν περίπτωση τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, πού μόνον αὐτή ἐμποδιζόταν νά μπεῖ στό Ναό, χωρίς κανείς δίπλα της νά νιώθει τό τί γινόταν στήν ψυχή της. Ὁ Κύριος πάντοτε εἶναι ὁ ἐρχόμενος καί κρούων τή θύρα τῆς ψυχῆς μας. ῾᾽Ιδού ἔστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω᾽. Ἡ συνάντηση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Κύριο γίνεται στά μυστικά βάθη τῆς καρδιᾶς, τά ὁποῖα γνωρίζει μόνον ᾽Εκεῖνος. Στήν καρδιά ῾παίζεται᾽ τό ὅλο παιχνίδι τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.

3. Κι αὐτός ὁ ποικίλος ἐρχομός σέ μᾶς τοῦ γεμάτου ἀγάπη νυμφίου Χριστοῦ συναντᾶ συνήθως δύο καταστάσεις: τήν κατάσταση τῆς ἐγρήγορσης καί τήν κατάσταση τῆς ραθυμίας. ᾽Εγρήγορση σημαίνει ν᾽ ἀνταποκριθῶ στήν ἀγάπη Του καί νά ζήσω μαζί Του τή χαρά τῆς παρουσίας Του, ψυχικά καί σωματικά, καί ἐδῶ καί αἰώνια. ῾Ἡμεῖς ἀγαπῶμεν ὅτι Αὐτός πρῶτος ἠγάπησεν ἡμᾶς᾽. Ραθυμία σημαίνει νά εἶμαι τόσο προσκολλημένος στά πάθη μου - στή φιληδονία, τή φιλαργυρία, τή φιλοδοξία μου - ὥστε νά μήν καταλάβω κἄν τόν ἐρχομό καί τήν κλήση Του, κι ἀκόμη: νά Τόν καταλάβω μέν, ἀλλά ν᾽ ἀναβάλω τήν ἀνταπόκρισή μου. Ἡ ἐκτίμηση γιά τίς δύο καταστάσεις, ὅπως μᾶς τή δίνει ὁ ὑμνογράφος, εἶναι σαφής: μακαριότητα ἡ πρώτη, ἀναξιότητα ἡ δεύτερη. Μέ τά ἀντίστοιχα βεβαίως ἀποτελέσματα.
Ἡ ἐπιλογή πιά εἶναι στήν ἀπόλυτη εὐθύνη μας: ῾Βλέπε οὖν ψυχή μου...᾽!

ΠΗΓΗ.  hellas - orthodoxy

Ο XΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΝΑ ΕΞΑΛΕΙΦΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

 
 
stauros


Ο χριστιανισμός κινδυνεύει να «εξαλειφθεί» από τον «βιβλικό χώρο» της Μέσης Ανατολής, λόγω της κλιμάκωσης των διωγμών κατά των χριστιανών, όπως αναφέρει μια νέα έκθεση.
Η έρευνα επισημαίνει πως οι χριστιανοί διώκονται παγκοσμίως περισσότερο από κάθε άλλη θρησκευτική ομάδα. Προσθέτει πως οι πολιτικοί «εθελοτυφλούν» όσον αφορά την έκταση της βίας κατά των χριστιανών στην Αφρική, την Ασία και την Μέση Ανατολή.
Η έκθεση συνεχίζει υπογραμμίζοντας πως η σημαντικότερη απειλή κατά των χριστιανών παγκοσμίως είναι ο μαχητικός Ισλαμισμός, και τονίζει πως η καταπίεση στις μουσουλμανικές χώρες συχνά αγνοείται ή υποτιμάται, λόγω του φόβου πως τυχόν επικρίσεις εναντίον των κρατών αυτών θα μπορούσαν να θεωρηθούν «ρατσιστικές».
Υπογραμμίζεται πως σε ορισμένες χώρες, σαν την Σαουδική Αραβία, την Μαυριτανία ή το Ιράν η μεταστροφή στον χριστιανισμό επισύρει την ποινή του θανάτου, ενώ σε πολλές άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής αντιμετωπίζεται με βαριές ποινές.
Η έκθεση, που τιτλοφορείται «χριστιανοφοβία», αναδεικνύει την πεποίθηση πολλών καταπιεστικών καθεστώτων πως ο χριστιανισμός είναι «δυτικός» και «ξενοκίνητος» και χρησιμοποιείται για να τα υπονομεύσει.
Η έκθεση επισημαίνει πως η μερίδα του λέοντος των διωγμών κατά των χριστιανών ανήκει στις χώρες όπου επικρατούσα θρησκεία είναι ο μουσουλμανισμός. Υπολογίζεται πως τον περασμένο αιώνα δολοφονήθηκαν ή εξαναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την Μέση Ανατολή μεταξύ των μισών και των δύο τρίτων των χριστιανών της περιοχής. «Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να εξαλειφθεί ο χριστιανισμός από τον βιβλικό χώρο», προσθέτει η έκθεση.
Από τις 20 χώρες που θεωρούνται από την δεξαμενή σκέψης «οίκος ελευθερίας» «ανελεύθερες» για τους χριστιανούς όσον αφορά την θρησκευτική ανοχή, οι 12 είναι χώρες όπου επικρατεί ο μουσουλμανισμός. Επίσης η έκθεση καταγράφει εκατοντάδες επιθέσεις κατά χριστιανών από φανατικούς θρησκόληπτους, δίνοντας έμφαση σε επτά χώρες: την Αίγυπτο, το Ιράκ, το Πακιστάν, την Νιγηρία, την Ινδία, την Βιρμανία και την Κίνα.
Η έκθεση τονίζει ιδιαίτερα πως στην Ινδία οι χριστιανοί υποφέρουν επί πολλά χρόνια από τις επιθέσεις ακραίων ινδουιστών. Το 2010 πραγματοποιήθηκαν πολυάριθμες επιθέσεις κατά χριστιανών και εκκλησιαστικών περιουσιών στην Καρνατάκα, ένα κρατίδιο της νοτιοδυτικής Ινδίας.
newsbomb

ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΚΑΙ Έλεγχος των πάντων: Διώκουν 80 γονείς επειδή γέννησαν στα σπίτια τους!!! (Επώνυμη καταγγελία)

 

Anti-ntp:Εμ βεβαια... το μωρο δεν το ειδε καμια κάμερα... δεν τσιπαρίστηκε... δεν εμβολιάστηκε.... Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ!!!


Μαρία-Μυρτώ Γρίβα: "ΔΙΩΚΟΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΓΕΝΝΗΣΑ ΚΑΤ’ ΟΙΚΟΝ ύστερα από μηνυτήρια αναφορά της μαίας κ. Βικτώριας Μοσχάκη, προέδρου του Συλλόγου Μαιών Θεσσαλονίκης"
Στις 22 Οκτωβρίου 2009, εγώ και ο πρώην σύζυγός μου βιώσαμε το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής, τη γέννηση της κόρης μας στο πιο ανθρώπινο περιβάλλον που....
μπορούσαμε να επιλέξουμε, το σπίτι μας. Στις 11 Ιουνίου 2013, θα δικαστούμε μαζί με άλλους 77 γονείς, γιατρούς και μαίες.
Είμαστε κατηγορούμενοι όχι για τον τόπο που επιλέξαμε να γεννήσουμε τα παιδιά μας, αλλά για το ότι «μολύναμε το περιβάλλον» επειδή δεν παραδώσαμε τους «επικίνδυνους και μολυσματικούς» πλακούντες μας σε δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα διαχείρισης και «θέσαμε σε κίνδυνο την δημόσια υγεία» (!)
Μέχρι σήμερα και παρά τα πολλά ανυπόστατα δημοσιεύματα δεν δώσαμε μια δημόσια απάντηση, για έναν και μόνο λόγο: δεν είμαστε σωματείο ή σύλλογος ή μέτοχοι σε ιδιωτικές εταιρείες που εκμεταλλεύονται τους πλακούντες για την παρασκευή ακριβών καλλυντικών, καλλιέργεια βλαστοκυττάρων, κ.α.
Είμαστε όλοι άνθρωποι που παλεύουμε να επιβιώσουμε οικονομικά και να φροντίσουμε της οικογένειές μας και δεν υπήρχε η πολυτέλεια χρόνου για να συντονίσουμε τις ενέργειές μας. Από εδώ και πέρα όμως οι απαντήσεις μας θα είναι δημόσιες.
Εγώ αποφάσισα σήμερα να κοινοποιήσω την δική μου ιστορία, υπό το βάρος της ηθικής ευθύνης και της συναισθηματικής φόρτισης, όταν έμαθα ότι μεταξύ των συγκατηγορουμένων μου δύο δεν βρίσκονται πια στην ζωή.
Η μία ήταν εξαιρετική συνάδελφος και ο άλλος πατέρας τριών παιδιών. «Έμεινε» πίσω η γυναίκα του, μητέρα τριών παιδιών να είναι και κατηγορούμενη μαζί μας.
Τα γεγονότα:

1) Είναι δικαίωμα κάθε γονιού να επιλέξει τον τόπο και τον τρόπο που θα γεννήσει.
2) Είναι δικαίωμα κάθε γονιού να επιλέξει ποιος και πόσοι θα συμμετέχουν στην σ’ αυτή τη διαδικασία.
3) Ο πλακούντας είναι το όργανο που κρατάει το έμβρυο στη ζωή κατά την διάρκεια της κύησης. Είναι αυτό το μαγικό «κάτι» που μας κάνει ένα με τα κυοφορούμενα παιδιά μας. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ καιΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΟ ΑΠΟΒΛΗΤΟ. Εάν ο πλακούντας, που είναι ένα με το έμβρυο στην ενδομήτρια ζωή, είναι επικίνδυνος και μολυσματικός, τότε και τα μωρά που φέρνουμε στον κόσμο είναι επικίνδυνα και μολυσματικά. Σε ποιόν δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα έπρεπε να τα έχουμε «παραδώσει» για διαχείριση;
4) Εάν κάθε σύλλογος, αρχή ή άλλος φορέας είναι τόσο ευαισθητοποιημένος για το δικαίωμα της γυναίκας να γεννάει όπως επιλέγει, θα έπρεπε από χρόνια να έχει πάρει δημόσια θέση για το υψηλό ποσοστό καισαρικών και περινεοτομών στην Ελλάδα.
5) Κάθε υποψήφια μητέρα που επιλέγει να γεννήσει σπίτι της, το επιλέγει από σεβασμό και αγάπη στο σώμα της, στο μωρό της και το περιβάλλον. Και αυτή η επιλογή από μόνη της είναι έμπρακτη απόδειξη ότι δεν θα έκανε οτιδήποτε που να βλάπτει τον εαυτό της, το μωρό της ή το περιβάλλον
6) Σε όλη την Ευρώπη, οι υποψήφιες μητέρες έχουν δικαίωμα όχι μόνο στο να επιλέξουν τον τόπο που θα γεννήσουν, αλλά και το πώς θα διαχειριστούν αυτό το θαύμα της φύσης που λέγεται πλακούντας.
7) Η γέννηση ενός παιδιού είναι ένα θαύμα που απαιτεί σεβασμό και που το διαχειρίζονται οι δύο άνθρωποι που το δημιούργησαν, οι γονείς. Κανένας σύλλογος δεν νομιμοποιείται να καθορίζει τις επιλογές μας
8) Ο «Σύλλογος Μαιών Θεσσαλονίκης» κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά εις βάρος μας και τώρα δια στόματος της Προέδρου του κ. Βικτώριας Μοσχάκη, ισχυρίζεται ότι θα μας προστατέψει. ΑΠΟΠΟΙΟΥΜΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ κάθε «προστασία» από εκείνους που υπήρξαν η αφορμή για να υπάρχει πρόσβαση στα προσωπικά μου δεδομένα (για τη νομιμότητα της οποίας θα αποφανθεί η δικαιοσύνη) και έκαναν ότι ήταν δυνατόν από περήφανη μητέρα της κόρης μου να γίνω κατηγορούμενη για… "μόλυνση του περιβάλλοντος".
9) Σε μια ΕΥΝΟΝΟΥΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ προστασία στους πολίτες παρέχεται από το Σύνταγμα, τους Νόμους, τη Δικαιοσύνη και το σεβασμό της Κοινής Λογικής (και όχι από διάφορους αυτόκλητους «προστάτες» που υφίστανται ως συνδικαλιστικά και συντεχνιακά όργανα).
10) Τη δίκη μου δεν την αντιμετωπίζω ως "κατηγορούμενη", αλλά ως ενεργός πολίτης που παλεύει, για να μπορεί η κόρη μου (όταν έρθει η σειρά της) να αποφασίζει αυτή και μόνο αυτή για το πού και πώς θα φέρει στον κόσμο μια νέα ζωή και πώς θα διαχειριστεί το δικό της πλακούντα.
Υπό το βάρος της συναισθηματικής φόρτισης και της ηθικής ευθύνης στους δυο εκλιπόντες συγκατηγορούμενους μου, τη γυναικολόγο ΜΙΛΕΝΑ ΡΟΥΣΚΟΒΑ και τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΑΝΑΡΙΩΤΗ, πατέρα τριών παιδιών, με την δημόσια δέσμευση να δώσω και την δική τους μάχη για έναν καλύτερο και ελεύθερο κόσμο
Με τιμή, Η 79η "κατηγορούμενη", Μαρία- Μυρτώ Γρίβα, Ειδική Παθολόγος.
 
Πηγή: ορθόδοξα περάσματα

Όραμα της Μελλούσης Κρίσεως του οσίου Νήφωνος επισκόπου Κωνσταντιανής

 
 
Μια βραδιά, αφού τελείωσε την καθιερωμένη νυχτερινή του προσευχή, ξάπλωσε να κοιμηθεί πάνω στις πέτρες του, όπως πάντα. Ήταν μεσάνυχτα και αγρυπνούσε ακόμη κοιτάζοντας το φεγγάρι και τα αστέρια στον ουρανό.
 
 
Μόνος καθώς ήταν, αναλογίσθηκε τις αμαρτίες του και θρηνούσε γοερά, γιατί έφερνε στον νου του τη φοβερά ώρα της Κρίσεως. Έξαφνα βλέπει να αποτραβιέται το στερέωμα του ουρανού σαν σεντόνι. Και να παρουσιάζεται ο Κύριος Ιησούς Χριστός σε πελώριες διαστάσεις. Στεκόταν στους αιθέρες περικυκλωμένος απ’ όλες τις ουράνιες στρατιές: άγγελοι, αρχάγγελοι, τάγματα φοβερά και εξαίσια, παραταγμένα με κάθε συστολή.
Ο Κύριος ένευσε στον στρατηγό του ενός τάγματος και εκείνος πλησίασε λαμπρός, φοβερός, μα και συνεσταλμένος:
«Μιχαήλ, Μιχαήλ, άρχοντα της διαθήκης, παράλαβε με το τάγμα σου τον πυρίμορφο θρόνο της δόξης μου και πήγαινε στην κοιλάδα του Ιωσαφάτ. Εκεί θα τον εγκαταστήσεις σαν πρώτο σημάδι της παρουσίας μου. Γιατί πλησιάζει η ώρα που θα λάβει καθένας κατά τα έργα του. Κάνε γρήγορα, έφτασε η στιγμή. Θα δικάσω αυτούς που προσκύνησαν τα είδωλα κι αρνήθηκαν Εμένα τον δημιουργό τους. Αυτούς που λάτρεψαν τις πέτρες και τα ξύλα που τους έδωσα για τις ανάγκες τους. Όλοι τους θα συντριβούν ως σκεύη κεραμέως. Καθώς και οι εχθροί μου οι αιρετικοί που τόλμησαν να με χωρίσουν από τον Πατέρα μου. Που τόλμησαν να υποβιβάσουν σε κτίσμα το Παράκλητον Πνεύμα. Αλλοίμονό τους, ποια κόλαση τους περιμένει!.
Τώρα θα εμφανισθώ και στους Ιουδαίους που με σταύρωσαν και δεν πίστεψαν στην θεότητά μου. Mου δόθηκε κάθε εξουσία, τιμή και δύναμη. Είμαι δικαιοκριτής. Τότε που ήμουνα πάνω στον Σταυρό έλεγαν: Ουά! Ο καταλύων τον ναόν… σώσον σεαυτόν. Τώρα, εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω. Εγώ θα κρίνω, θα ελέγξω και θα τιμωρήσω σκληρά το πονηρό και διεστραμμένο γένος, γιατί δεν μετάνοιωσε. Τους έδωσα ευκαιρίες να μετανοήσουν, αλλά τις περιφρόνησαν. Θα λάβω λοιπόν τώρα την εκδίκηση.
Το ίδιο θα κάνω και στους Σοδομίτες, που βρώμισαν τη γη και τον αέρα με την δυσωδία τους. Τους έκαψα τότε. Και πάλι θα τους ξανακάψω, γιατί μίσησαν την ηδονή του Αγίου Πνεύματος και αγάπησαν την ηδονή του διαβόλου.
Θα τιμωρήσω και τους μοναχούς, τους άφρονες και σκοτισμένους, που μοιάζουν σαν θηλυμανή άλογα. Δεν αρκέσθηκαν στη νόμιμη συζυγία τους, αλλά στράφηκαν ανόητα στην μοιχεία και ο σατανάς τους έριξε δεμένους στην άβυσσο του πυρός. Δεν άκουσαν ότι φοβερό το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος; Δεν φοβούνται το εγώ το εμβρίμημά μου αποτελέσω εις αυτούς; Τους κάλεσα να μετανοιώσουν κι όμως δεν μετάνοιωσαν.
Θα καταδικάσω και τους κλέφτες που έκαναν ένα σωρό κακά, ακόμη και φόνους! Και όλους όσοι έπραξαν πλήθος αμαρτιών. Εγώ τους χάρισα ευκαιρίες για να αλλάξουν αλλά δεν έδωσαν καμιά σημασία. Που είναι τα καλά τους έργα; Τους έδειξα τον άσωτο σαν τύπο και υπογραμμό – και πολλούς άλλους – για να μην αποθαρρύνονται στις αμαρτίες τους. Αλλ’ αυτοί καταφρόνησαν τις εντολές μου και με αρνήθηκαν. Αποστράφηκαν Εμένα και υποδουλώθηκαν στην αμαρτία. Ας πορευθούν λοιπόν στη φλόγα που οι ίδιοι άναψαν.
Αλλά κι όσους πέθαναν μνησίκακοι, θα τους παραδώσω σε φοβερό κλύδωνα. Γιατί δεν πόθησαν την ειρήνη μου, αλλά στάθηκαν στη ζωή τους θυμώδεις, πικρόχολοι και οργίλοι.
Τους πλεονέκτες, τους τοκογλύφους και τους φιλάργυρους θα τους εξολοθρεύσω και θα ξεχύσω πάνω τους όλη μου την οργή, γιατί στήριξαν την ελπίδα τους στο χρυσάφι κι Εμένα με αγνόησαν σαν να μη φρόντιζα γι’ αυτούς.
Κι εκείνους τους ψευτοχριστιανούς, που ισχυρίζονταν ότι δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών ή ότι γίνεται μετεμψύχωση, θα τους λειώσω στη γεέννα σαν το κερί. Τότε θα πεισθούν για την ανάσταση των νεκρών.
Οι δηλητηριαστές, οι μάγοι κι όλοι οι όμοιοί τους θα βασανιστούν ανελέητα.
Αλλοίμονο και σ’ αυτούς που μεθάνε, γλεντοκοπάνε με κιθάρες και τύμπανα, που τραγουδάνε, χορεύουν, αισχρολογούν και φαντάζονται πονηρά. Τους κάλεσα και δεν με άκουσαν, αλλά με καταγελούσαν. Τώρα το σκουλήκι θα τους κατατρώει την καρδιά. Σ’ όλους χάρισα έλεος και μετάνοια, μα κανένας δεν έδινε τότε προσοχή.
Θα βυθίσω στο σκοτάδι κι όσους περιφρόνησαν τις Αγίες Γραφές, που τις έγραψε το Πνεύμα μου δια μέσου των αγίων.
Θα κρίνω ακόμη κι αυτούς που ασχολούνται με προλήψεις και δεισιδαιμονίες και στηρίζουν τις ελπίδες τους σε μαχαίρια, αξίνες, δρεπάνια κι άλλα παρόμοια. Τότε θα μάθουν ότι έπρεπε να ελπίζουν στον Θεό κι όχι στα δημιουργήματά Του. Θα ταράζονται και θ’ αντιλέγουν τότε, μα δεν θα έχουν πια καμιά δύναμη, γιατί εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω.
Θα τιμωρήσω και τους βασιλείς και τους άρχοντες που με πίκραιναν αδιάκοπα με τις αδικίες τους. Έκριναν άδικα και περήφανα περιφρονώντας τους ανθρώπους. Και αυτοί μεν πληρώνονταν. Η δική μου όμως εξουσία δεν δέχεται δωροδοκίες. Για την αδικία τους θα τους αφανίσω. Τότε θα καταλάβουν ότι εγώ είμαι ο φοβερός που αφαιρώ τις εξουσίες των αρχόντων. Θα καταλάβουν ότι είμαι φοβερότερος απ’ όλους τους βασιλείς της γης. Ουαί σ’ αυτούς! Τι κόλαση τους περιμένει! Γιατί έτριξαν τα δόντια τους κι έχυσαν αθώο αίμα, το αίμα των παιδιών τους και των θυγατέρων τους.
Αλλά σε ποιαν οργή θα παραδώσω τους μισθωτούς, που δεν ήταν γνήσιοι ποιμένες; Που ρήμαξαν τον αμπελώνα μου και σκόρπισαν τα πρόβατά μου; Που ποίμαιναν χρυσάφι κι ασήμι – όχι ψυχές – και ζήτησαν την ιεροσύνη από συμφέρον; Πόση θα είναι η τιμωρία τους; Πόσος ο οδυρμός; Θα ξεχύσω πάνω τους όλο το θυμό και την οργή μου και θα τους συντρίψω. Πρόβατα και βόδια φθαρτά φρόντισαν ν’ αποκτήσουν, μα τα δικά μου λογικά πρόβατα δεν τα νοιάσθηκαν. Θα τιμωρήσω με ράβδο τις ανομίες τους και με μαστίγιο τις αδικίες τους.
Αλλά και τους ιερείς που γελούν η φιλονικούν μέσα στις αγίες εκκλησίες μου, τι θα τους κάνω; Θα τους συμμορφώσω στο πυρ και στον τάρταρο.
Ήρθα κι έρχομαι. Όποιος έχει τη δύναμη ας με αντιμετωπίσει. Αλλά ουαί κι αλλοίμονο σ’ αυτόν που όντας αμαρτωλός θα πέσει στα χέρια μου! Γιατί καθένας θα εμφανισθεί ενώπιόν μου γυμνός και τετραχηλισμένος. Πού θα τολμήσει να φανερωθεί τότε η αναίδεια των αμαρτωλών; Πώς θ’ αντικρίσουν το πρόσωπό μου; Πού θα βάλουν τη ντροπή τους; Θα καταισχυνθούν μπροστά στις άχραντες Δυνάμεις μου.
Θα κατακρίνω όμως κι όσους μοναχούς αμέλησαν τα καθήκοντά τους και πρόδωσαν τις υποσχέσεις που έδωσαν ενώπιον Θεού, αγγέλων και ανθρώπων. Αλλά υποσχέθηκαν κι άλλα έπραξαν. Απ’ το ύψος των νεφελών θα τους γκρεμίσω στην άβυσσο. Δεν τους έφτανε η δική τους απώλεια, αλλά προξένησαν ολέθριο σκάνδαλο και σ’ άλλους. Ήταν καλύτερα γι’ αυτούς να μην απαρνηθούν τον κόσμο παρά που τον απαρνήθηκαν κι έζησαν αισχρά, ανακατεμένοι με την ασωτία. Εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω σ’ όσους δεν θέλησαν να μετανοιώσουν. Εγώ θα τους κρίνω σαν δίκαιος Κριτής!…»
 
Τα λόγια αυτά που βροντοφώνησε ο Κύριος στον αρχιστράτηγο Μιχαήλ, γέμισαν δέος τις αναρίθμητες Δυνάμεις των αγγέλων.
Έπειτα πρόσταξε να του φέρουν τους Επτά Αιώνες της συστάσεως του κόσμου. Ο Μιχαήλ ανέλαβε την εκτέλεση κι αυτής της προσταγής. Γι’ αυτό πήγε αμέσως στο οίκο της διαθήκης και τους έφερε. Ήταν σαν μεγάλα βιβλία και τα τοποθέτησε μπροστά στον Κριτή. Έπειτα στάθηκε παράμερα παρατηρώντας με ευλάβεια πως ξεφυλλίζει ο Κύριος την ιστορία των αιώνων.
Πήρε Εκείνος τον πρώτο Αιώνα, τον άνοιξε και διάβασε:
«Ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, ένας Θεός σε τρία πρόσωπα. Από τον Πατέρα γεννήθηκε ο Υιός και δημιουργός των αιώνων. Διότι με τον Λόγο του Πατρός, τον Υιό, έγιναν οι Αιώνες, δημιουργήθηκαν οι ασώματες Δυνάμεις και στερεώθηκαν οι ουρανοί, η γη, τα καταχθόνια, η θάλασσα, οι ποταμοί και πάντα τα εν αυτοίς.»
Έπειτα διάβασε λίγο παρακάτω:
«Εικόνα του αόρατου Θεού είναι ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ, με τη γυναίκα του, την Εύα. Στον Αδάμ δόθηκε μια εντολή από τον παντοκράτορα Θεό και δημιουργό όλων των ορατών και αοράτων. Είναι ένας νόμος που πρέπει να τηρηθεί με κάθε ασφάλεια και ακρίβεια, ώστε να θυμάται τον δημιουργό του, και να μην ξεχνάει ότι υπάρχει Θεός από πάνω του».
Πάλι προχώρησε λίγο:
«Παράβαση στην οποία υπέπεσε η εικόνα του Θεού από απάτη η μάλλον από απροσεξία και αμέλεια. Αμάρτησε ο άνθρωπος και διώχθηκε απ’ τον παράδεισο με δίκαιη κρίση και απόφαση του Θεού. Δεν μπορεί να βρίσκεται μέσα σε τόσα αγαθά ο αχρείος παραβάτης!».
Πιο κάτω διάβασε:
«Ο Κάιν ρίχθηκε στον Άβελ και τον σκότωσε, κατά την βουλή του διαβόλου. Οφείλει να καεί στη φωτιά της γεέννας, γιατί έμεινε αμετανόητος. Ενώ ο Άβελ θα ζήσει αιώνια».
Κατά τον ίδιο τρόπο ξεφύλλισε τα έξι βιβλία των Αιώνων. Πήρε τέλος το έβδομο και διάβασε:
«Η αρχή του εβδόμου Αιώνα σημαίνει το τέλος των αιώνων. Αρχίζει να γενικεύεται η κακία, η πονηρία κι η ασπλαχνία. Οι άνθρωποι του έβδομου Αιώνα είναι πονηροί, φθονεροί, ψεύτες, με υποκριτικήν αγάπη, φίλαρχοι, υποδουλωμένοι στις σοδομίτικες αμαρτίες».
Προχώρησε λίγο, κάτι διάβασε κι έστρεψε αμέσως θλιμμένο το βλέμμα του ψηλά, στήριξε το ένα χέρι στο γόνατο, με το άλλο σκέπασε το πρόσωπο και τα μάτια κι έμεινε συλλογισμένος σ’ αυτή τη στάση ώρα πολλή. Σε λίγο ψιθύρισε:
«Αλήθεια τούτος ο έβδομος Αιώνας ξεπέρασε στην αδικία και την πονηρία όλους τους προηγούμενους».
Διάβασε παρακάτω:
«Οι Έλληνες και τα είδωλά τους γκρεμίσθηκαν με το ξύλο, την λόγχη και τα καρφιά που έμπηξαν οι σταυρωτές στο ζωηφόρο Σώμα μου».
Σώπασε μερικές στιγμές και πάλι έσκυψε στο βιβλίο.
«Δώδεκα άρχοντες του Μεγάλου Βασιλέως, λευκοί σαν το φως, συντάραξαν τη θάλασσα, στόμωσαν θηρία, έπνιξαν τους νοητούς δράκοντες, φώτισαν τυφλούς, χόρτασαν πεινασμένους και φτώχεψαν πλουσίους. Ψάρεψαν πολλές νεκρωμένες ψυχές ξαναδίνοντάς τους ζωή. Μεγάλος ο μισθός τους!…».
κι έπειτα από λίγο:
«Εγώ ο Αγαπητός διάλεξα και μάρτυρες αθλοφόρους για χάρη μου. Η φιλία τους έφτασε ως τον ουρανό και η αγάπη τους ως τον θρόνο μου! Ο πόθος τους ως την καρδιά μου και η λατρεία τους με φλογίζει δυνατά. Η δόξα και το κράτος μου είναι μαζί τους!…».
Αφού γύρισε αρκετά φύλλα, ψιθύρισε μ’ ένα χαμόγελο ικανοποιήσεως:
«Ω πανέμορφη και πολύτιμη Νύμφη! Πόσοι αισχροί πάσχισαν να σε μολύνουν! Μα δεν πρόδωσες Εμένα το Νυμφίο σου!… Αμέτρητες αιρέσεις σε απείλησαν, αλλά η πέτρα που πάνω της είσαι θεμελιωμένη δεν σαλεύθηκε, γιατί πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».
Πιο κάτω ήταν γραμμένες όλες οι αμαρτίες των ανθρώπων, όσες βρήκε ο θάνατος να μην έχουν ξεπλυθεί στη μετάνοια.
Κι ήταν τόσες πολλές, σαν την άμμο της θάλασσας!… Τις διάβασε ο Κύριος δυσαρεστημένος και κουνούσε το κεφάλι του αναστενάζοντας.
Το αμέτρητο πλήθος των αγγέλων στεκόταν περίτρομο από το φόβο της δίκαιης οργής του Κριτού.
Όταν ο Κύριος έφτασε στη μέση του Αιώνα αυτού, παρατήρησε:
«Τούτο το έσχατο βιβλίο είναι γεμάτο από τη δυσωδία των αμαρτιών, από τ’ ανθρώπινα έργα, που είναι όλα ψεύτικα και βρωμερά: Φθόνοι, φόνοι, ψεύδη, έχθρες, μνησικακίες. Φθάνει πια! Θα το σταματήσω στη μέση. Να πάψει η κυριαρχία της αμαρτίας.
Και λέγοντας αυτά τα οργισμένα λόγια ο Κύριος έδωσε στον αρχιστράτηγο Μιχαήλ το σύνθημα για την Κρίση. Αυτοστιγμεί εκείνος με το τάγμα του πήραν τον υπέρλαμπρο και απερίγραπτο θρόνο κι έφυγαν. Ήταν το τάγμα τόσο πολυπληθές, ώστε η γη δεν το χωρούσε. Φεύγοντας βροντοφωνούσαν:
«Άγιος, άγιος, άγιος, φοβερός και μέγας, υψηλός, θαυμαστός και δεδοξασμένος ο Κύριος στους αιώνες των αιώνων.»
Έπειτα αποχώρησε ο Γαβριήλ με το τάγμα του ψάλλοντας:
«Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη της δόξης αυτού»!
 
 
Και απ’ αυτούς τους φοβερούς όρκους συγκλονίζονταν ο ουρανός και η γη. Ακολούθησε ο τρίτος μέγας αρχιστράτηγος, ο Ραφαήλ, με το τάγμα του αναπέμποντας τον ύμνο:
«Εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν.»
Τέλος ξεκίνησε και η τέταρτη παράταξη. Ο άρχοντάς της ήταν λευκός και λαμπερός σαν το χιόνι, με όψη γλυκειά. Φεύγοντας άρχισε κι αυτός να ψάλλει δυνατά:
«Θεός θεών Κύριος ελάλησε και εκάλεσε την γην από ανατολών ηλίου μέχρι δυσμών. Εκ Σιών η ευπρέπεια τη ωραιότητος αυτού. Ο Θεός εμφανώς ήξει, ο Θεός ημών και ου παρασιωπήσεται. Πυρ ενώπιον αυτού προπορεύσεται και κύκλω αυτού καταιγίς σφόδρα.»
Και συνέχεια τον υπόλοιπο ψαλμό. Ενώ οι αξιωματούχοι του αποκρίνονταν:
«Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην ότι συ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις έθνεσι.»
Ο αρχηγός αυτού του τάγματος ονομαζόταν Ουριήλ.
Σε λίγο έφεραν ενώπιον του Κυρίου τον δοξασμένο Σταυρό του, που έλαμπε σαν φοβερή αστραπή και σκόρπιζε άρρητη ευωδία. Τον συνόδευαν με εξαιρετικές τιμές δύο τάγματα Εξουσιών και Δυνάμεων. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικά μεγαλόπρεπο. Οι πολυάριθμες δυνάμεις έψαλαν αρμονικά.
Άλλοι έλεγαν με μεγάλο δέος:
«Υψώσω σε ο Θεός μου ο Βασιλεύς μου και ευλογήσω ο όνομά σου εις τον αιώνα».
Άλλοι έλεγαν:
«Υψούτε Κύριον τον Θεόν ημών και προσκυνείτε τω υποποδίω των ποδών αυτού, ότι άγιος εστί. Αλληλούια, αλληλούια, αλληλούια!».
Έπειτα δόθηκε θεία διαταγή να έρθει πάλι ο κραταιός άρχοντας Μιχαήλ για να παρουσιαστεί δίπλα στον θρόνο του Κυρίου. Εκείνη τη στιγμή παρουσιάσθηκε ένας άγγελος που κρατούσε μία βροντερή σάλπιγγα. Την πήρε ο Κριτής στα χέρια του, σάλπισε τρεις φορές κι είπε τρεις λόγους. Μετά την παρέδωσε στον Μιχαήλ:
«Σε προστάζω να πάρεις το θείο σου τάγμα και να σκορπισθήτε σ’ όλο τον κόσμο, για να μεταφέρετε πάνω σε νεφέλες τους αγίους, απ’ την ανατολή και τη δύση, τον βορρά και τον νότο. Θα τους συγκεντρώσεις όλους για να υποδεχθούν την παρουσία μου, μόλις ηχήσει η σάλπιγγα».
Ύστερα απ’ όλα αυτά έρριξε ένα βλέμμα στη γη ο δίκαιος Κριτής και είδε… Ομίχλη και σκοτεινά, θρήνος και ουαί και κοπετός πολύς. Φοβερή η τυραννία του σατανά! Μανίαζε και φρίαττε ο δράκοντας, κατέστρεψε τα πάντα συντρίβοντάς τα σαν χορτάρι, γιατί έβλεπε τους αγγέλους του Θεού να του ετοιμάζουν το αιώνιο πυρ.
Μόλις τα είδε ολ’ αυτά ο Κύριος, κάλεσε ένα πύρινο άγγελο με αυστηρή και φοβερή όψη, χωρίς λύπηση – ήταν αρχηγός των αγγέλων που επιβλέπουν το πυρ της κολάσεως – και του είπε:
«Πάρε μαζί σου τη ράβδο μου που δένει και συντρίβει. Πάρε κι αμέτρητους αγγέλους απ’ το τάγμα σου, τους πιο φοβερούς, που τάχθηκαν τιμωροί των κολασμένων. Θα πάτε στη νοητή θάλασσα, για να βρείτε τα ίχνη του ζοφερού άρχοντα. Άρπαξέ τον με ισχύ και κραταιότητα και χτύπα τον αλύπητα με τη ράβδο μου ώσπου να παραδώσει το τάγμα των πονηρών πνευμάτων. Κι αφού τους δέσεις όλους γερά με την ισχύ της ράβδου, κατά τη διαταγή μου, θα του ρίξεις στις πιο άσπλαχνες και άγριες κολάσεις!…
Και τότε πια, όταν όλα ήταν έτοιμα, έγινε νεύμα στον αρχάγγελο που κρατούσε τη σάλπιγγα να σαλπίσει ηχηρά. Αμέσως απλώθηκε απότομα νεκρική σιγή, σαν να ηρέμησαν τα σύμπαντα.
Με το πρώτο σάλπισμα συναρμολογήθηκαν όλα τα σώματα των νεκρών.
Με το δεύτερο, Πνεύμα Κυρίου επανέφερε τις ψυχές μέσα στα νεκρά σώματα.
Δέος και φρίκη κατέλαβε τα σύμπαντα.
Τα ουράνια και τα επίγεια έτρεμαν.
Και τότε αντήχησε το τρίτο και φοβερότερο σάλπισμα, που συγκλόνισε όλο τον κόσμο. Οι νεκροί αναστήθηκαν από τα μνήματα εν ριπή οφθαλμού. Φοβερό θέαμα! Ξεπερνούσαν σε αριθμό και την άμμο της θάλασσας. Συγχρόνως σαν πυκνή βροχή κατέβαιναν απ’ τα ουράνια προς τον θρόνο της ετοιμασίας τ’ αγγελικά τάγματα βροντοφωνώντας:
«Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη φόβου και τρόμου».
Στεκόταν όλος ο λαός και το αναρίθμητο σύνταγμα των αγγέλων περιμένοντας. Έτρεμαν και φρικιούσαν μπροστά στη φοβερή θεία εξουσία που κατέβαινε στη γη. Ενώ όμως όλοι κοίταζαν ψηλά, ξαφνικά άρχισαν να γίνονται σεισμοί, βροντές και αστραπές στην κοιλάδα της Δίκης και στον αιθέρα, ώστε κατατρόμαξαν όλοι. Τότε αποσύρθηκε σαν βιβλίο το στερέωμα του ουρανού και φάνηκε ο Τίμιος Σταυρός να λάμπει σαν το ήλιο και να σκορπίζει θείες μαρμαρυγές. Τον κρατούσαν οι άγγελοι μπροστά από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και Κριτή της οικουμένης, που ερχόταν.
Σε λίγο ακούγεται ένας ύμνος, ένα τραγούδι πρωτάκουστο: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Θεός Κύριος, κριτής εξουσιαστής, άρχων ειρήνης».
Μόλις τελείωσε η βροντερή τούτη δοξολογία, εμφανίζεται ο Κριτής επί των νεφελών, καθισμένος σε θρόνο πύρινο. Με την πολλή του καθάρια λαμπρότητα πυρπολούσε τον ουρανό και την γη.
Έξαφνα, μεσ’ απ’ το πλήθος των αναστημένων νεκρών άρχισαν μερικοί ν’ αστράφτουν σαν ήλιοι! Αμέσως αρπάζοταν από τις νεφέλες στον αέρα για να συναντήσουν τον Κύριό τους. Οι περισσότεροι όμως απόμειναν κάτω. Κανείς δεν τους πήρε στον ουρανό!… θρηνούσαν πικρά που δεν αξιώθηκαν ν’ αρπαχθούν κι αυτοί από τις νεφέλες κι ήταν φαρμάκι η λύπη και η οδύνη στις ψυχές τους. Έπεσαν όλοι γονατιστοί μπροστά στον Κριτή και πάλι σηκώθηκαν.
Είχε πια καθήσει στον θρόνο «θρόνος της ετοιμασίας» ο φοβερός Κριτής και μαζεύτηκαν γύρω του όλες οι δυνάμεις των ουρανών με φόβο και τρόμο. Όσοι είχαν αρπαχθεί απ’ τα σύννεφα προς απάντησή του, τοποθετήθηκαν στα δεξιά του. Οι υπόλοιποι οδηγήθηκαν στ’ αριστερά του Κριτού. Ήταν Ιουδαίοι, άρχοντες, αρχιερείς, ιερείς, βασιλείς και πολύ πλήθος μοναχών και λαϊκών. Στέκονταν καταντροπιασμένοι, ελεεινολογώντας τον εαυτό τους και θρηνώντας την απώλειά τους. Τα πρόσωπά τους ήταν εξαθλιωμένα και αναστέναζαν βαθιά συντριμμένοι.
Σ’ όλους είχε απλωθεί νεκρικό πένθος. Και πουθενά δεν φαινόταν καμμιά παρηγοριά.
Όσοι όμως στέκοταν στα δεξιά του Κριτού ήταν όλοι φαιδροί, φωτεινοί σαν ήλιοι, σεμνοί, δοξασμένοι, λευκοί σαν το φως, πυρπολημένοι, λες, από μία θεόφωτη αστραπή. Έμοιαζαν – αν δεν είναι τολμηρό να το πει κανείς – σαν τον Κύριο και Θεό τους.
Παρευθύς έρριξε το βλέμμα του και απ’ τη μία και απ’ την άλλη μεριά ο φοβερός Κριτής. Στα δεξιά κοίταξε ευχαριστημένος και χαμογέλασε. Όταν όμως γύρισε στ’ αριστερά του, ταράχθηκε, οργίσθηκε πολύ και απέστρεψε αμέσως το πρόσωπό του.
Τότε με δυνατή και επίσημη φωνή λέει στους «εκ δεξιών» του:
«Δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου. Επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με.»
Παραξενεύτηκαν εκείνοι και ρώτησαν!
«Κύριε πότε σε είδομεν πεινώντα και εθρέψαμεν, ή διψώντα και εποτίσαμεν; Πότε δε σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν, ή γυμνόν και περιεβάλομεν; Πότε δε σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή και ήλθομεν προς σε;
Αμήν λέγω υμίν, εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε.»
Στρέφεται τότε προς τους «εξ ευωνύμων» και τους λέει με δριμύτητα:
«Πορεύεσθαι απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού. Επείνασα γαρ, και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και ουκ εποτίσατε με, ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή και ουκ επεσκέψασθέ με.»
«Κύριε», τον ρώτησαν κι αυτοί απορημένοι, «πότε σε είδομεν και εν φυλακή και ου διηκονήσαμέν σοι;
«Αμήν λέγω υμίν», τους απάντησε ο Κύριος, «εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε. Χαθείτε απ’ τα μάτια μου, καταραμένοι της γης! Στον τάρταρο, στον βρυγμό των οδόντων! Εκεί θα ‘ναι ο θρήνος και ο οδυρμός, ο ατελείωτος.
Μόλις έβγαλε αυτή την απόφαση ο Κριτής, αμέσως ξεχύθηκε απ’ την ανατολή ένας τεράστιος πύρινος ποταμός, που κυλούσε ορμητικά προς την δύση. Ήταν πλατύς σαν μεγάλη θάλασσα. Οι αμαρτωλοί απ’ τ’ αριστερά βλέποντάς τον κατατρόμαξαν κι άρχισαν να τρέμουν φρικτά απ’ την απελπισία τους. Μα ο αδέκαστος Κριτής πρόσταξε να περάσουν όλοι – δίκαιοι και άδικοι – μέσ’ απ’ τον φλεγόμενο ποταμό, για να τους δοκιμάσει το πυρ.
Άρχισαν πρώτα οι «εκ δεξιών», που πέρασαν όλοι και βγήκαν λαμπεροί σαν ατόφιο χρυσάφι. Τα έργα τους δεν κάηκαν, αλλ’ αποδείχθηκαν πιο φωτεινά και διαυγή με τη δοκιμασία. Γι’ αυτό γέμισαν αγαλλίαση.
Έπειτα απ’ αυτούς ήρθαν και οι «εξ ευωνύμων» να περάσουν μέσ’ απ’ τη φωτιά, για να δοκιμασθούν τα έργα τους. Αλλά, επειδή ήταν αμαρτωλοί, η φλόγα άρχισε να τους καίει και τους κράτησε μέσα στη μέση του ποταμού. Και τα μεν έργα τους κατακάηκαν σαν άχυρα, ενώ τα σώματά τους έμειναν σώα να φλέγονται επί χρόνια και αιώνες ατέλειωτους μαζί με τον διάβολο και τους δαίμονες. Κανένας δεν κατόρθωσε να βγει από κείνο το πύρινο ποτάμι! Όλους τους αιχμαλώτισε η φωτιά, γιατί ήταν άξιοι καταδίκης και τιμωρίας.
Αφού παραδόθηκαν στην κόλαση οι αμαρτωλοί, σηκώθηκε απ’ το θρόνο του ο φοβερός Κριτής και ξεκίνησε για το θεϊκό ανάκτορο μ’ όλους τους αγίους του. Τον περικύκλωναν, πάντα με πολύ φόβο και τρόμο, όλες οι ουράνιες δυνάμεις ψάλλοντας:
«Άρατε πύλας οι άρχοντες ημών και επάρθητε πύλαι αιώνιοι και εισελεύσεται ο Βασιλεύς της δόξης, ο Κύριος και Θεός των θεών μαζί μ’ όλους τους αγίους του, που θ’ απολαύσουν αιώνια κληρονομιά».
Άλλο τάγμα απαντούσε και έλεγε:
«Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου μ’ όσους αξίωσε η χάρη του να ονομασθούν υιοί Θεού, Θεός Κύριος, μαζί με τους υιούς της Νέας Σιών, και επέφανεν ημίν».
και οι αρχάγγελοι, που προπορεύονταν απ’ τον Κύριο, τον δοξολογούσαν ψάλλοντας ένα ουράνιο μέλος αντιφωνικά:
«Δεύτε αγαλλιασώμεθα τω Κυρίω, αλαλάξωμεν τω Θεώ τω Σωτήρι ημών. Προφθάσωμεν το πρόσωπον αυτού εν εξομολογήσει και εν ψαλμοίς αλαλάξωμεν αυτώ».
Ενώ άλλο τάγμα αντιφωνούσε μελωδικά:
«Ότι Θεός μέγας Κύριος και Βασιλεύς μέγας επί πάσαν την γην. Ότι εν τη χειρί αυτού τα πέρατα της γης και τα ύψη των ορέων αυτού εισίν!»
Αυτά και άλλα πολλά παναρμόνια μέλη έψαλλαν οι άγιοι άγγελοι, ώστε να ευφραίνονται απερίγραπτα όσοι τ’ άκουγαν. Έτσι ψάλλοντας μπήκαν οι άγιοι με τον Κύριο Ιησού Χριστό στον επουράνιο θάλαμο του θεϊκού παλατίου με καρδιές που σκιρτούσαν από χαρά. Και αμέσως κλείσθηκαν οι πύλες του νυμφώνα.
Τότε κάλεσε ο ουράνιος Βασιλεύς τους κορυφαίους αγγέλους. Πρώτοι παρουσιάσθηκαν ο Μιχαήλ, ο Γαβριήλ, ο Ραφαήλ, ο Ουριήλ και οι άρχοντες των ταγμάτων.
Ακολούθησαν οι δώδεκα φωστήρες του κόσμου, οι απόστολοι. Τους έδωσε ο Κύριος δόξα αστραφτερή και δώδεκα πυρίμορφους θρόνους για να καθίσουν κοντά στον διδάσκαλό τους Χριστό με μεγαλειώδεις τιμές. Η όψη τους ακτινοβολούσε ένα απερίγραπτο αιώνιο φως και τα ενδύματά τους ήταν λαμπερά και διάφανα σαν το κεχριμπάρι. Ακόμη κι οι άρχοντες των αγγέλων τους θαύμαζαν. Τέλος τους έδωσε και δώδεκα υπέροχα κριστάλλινα στεφάνια διακοσμημένα με πολύτιμους λίθους, που έλαμπαν εκτυφλωτικά, καθώς τα κρατούσαν πάνω από τα κεφάλια τους ένδοξοι άγγελοι.
Έπειτα οδηγήθηκαν ενώπιον του Κυρίου οι εβδομήκοντα απόστολοι. Έλαβαν κι αυτοί όμοιες τιμές και δόξες, μόνο που τα στεφάνια των δώδεκα ήταν πιο θαυμαστά.
Και τώρα ήρθε η σειρά των μαρτύρων. Αυτοί πήραν τη θέση και τη δόξα της μεγάλης αγγελικής στρατιάς, που γκρεμίσθηκε απ’ τον ουρανό μαζί με τον Εωσφόρο. Έγιναν δηλαδή οι μάρτυρες άγγελοι και άρχοντες των ουρανίων ταγμάτων. Τους έφεραν αμέσως πλήθος στεφάνια και τα τοποθέτησαν στα αγιασμένα κεφάλια τους. Όσο λάμπει ο ήλιος, τόσο έλαμπαν κι αυτά. Έτσι οι άγιοι μάρτυρες θεώμενοι ευφραίνονταν και αγάλλονταν ανέκφραστα.
Μετά μπήκε ο θείος χορός των ιεραρχών, ιερέων, διακόνων και λοιπών κληρικών. Στεφανώθηκαν κι αυτοί μ’ αιώνια κι αμαράντινα στεφάνια, ανάλογα με τον ζήλο, την υπομονή και την ποιμαντική τους δράση. Στεφάνι από στεφάνι ήταν διαφορετικό κατά τη δόξα, όπως αστέρι από αστέρι. Έτσι πολλοί ιερείς και διάκονοι ήταν ενδοξότεροι και λαμπρότεροι από πολλούς αρχιερείς.
Τους έδωσαν ακόμη και από ένα ναό, για να προσφέρουν στο νοερό θυσιαστήριο αγία θυσία και τέλεια, ευάρεστη στο Θεό.
Έπειτα μπήκε ο όσιος χορός των μοναχών. Η όψη τους ξέχυνε μυστικήν ευωδία και σαν ήλιοι σκόρπιζαν θείες μαρμαρυγές. Ο Κύριος τους στόλισε με έξι φτερούγες και έγιναν με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος σαν τα φρικτά Χερουβίμ και Σεραφίμ. Άρχισαν τότε να βροντοφωνούν.
«Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη της δόξης αυτού. Ήταν η δόξα τους μεγάλη, αφάνταστη και το στεφάνι τους ποικιλοστόλιστο και λαμπερό. Ανάλογα με του αγώνες και τους ιδρώτες τους απολάμβαναν και τις τιμές.
Ακολούθησε ο χορός των προφητών. Τους δώρησε ο Βασιλεύς το άσμα των ασμάτων, το ψαλτήρι του Δαβίδ, τύμπανα και χορούς, άυλο φως αστραφτερό, άφραστη αγαλλίαση και τη δοξολογία του Αγίου Πνεύματος.
Τότε τους ζήτησε ο Δεσπότης του θεϊκού νυμφώνα να ψάλλουν κάτι. Και έψαλλαν ένα τόσο μελωδικό ύμνο, ώστε σκίρτησαν όλοι από ευφροσύνη.
Αφού έλαβαν αυτά τα δώρα οι άγιοι απ’ τα άχραντα χέρια του Σωτήρος, περίμεναν ακόμη εκείνα, α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη.
Τότε μπήκε όλος ο χορός των ανθρώπων, που σώθηκαν μέσα στον κόσμο: Φτωχοί και άρχοντες, βασιλείς και ιδιώτες, δούλοι και ελεύθεροι. Στάθηκαν όλοι ενώπιον του Κυρίου κι εκείνος ξεχώρισε απ’ ανάμεσά τους τους ελεήμονες και τους αγνούς και τους έδωσε την τρυφή του παραδείσου της Εδέμ, παλάτια ουράνια και φωτεινά, στεφάνια πολυτελή, αγιασμό και αγαλλίαση, θρόνους και σκήπτρα και αγγέλους να τους υπηρετούν.
Μετά ήρθαν όσοι έγιναν δια την αγάπη του Χριστού «πτωχοί τω πνεύματι». Τώρα υψώθηκαν πάρα πολύ. Τους δόθηκε απ’ το χέρι του Κυρίου στεφάνι περίλαμπρο και κληρονόμησαν τη βασιλεία των ουρανών.
Έπειτα «οι πενθούντες» τις αμαρτίες τους, που έλαβαν τη μεγάλη παρηγοριά της Αγίας Τριάδος.
Έπειτα «οι πραείς» και άκακοι, που κληρονόμησαν την ουράνια γη, όπου αποστάζει γλυκασμό και ευωδία το Πνεύμα του Θεού. Και αυτοί δοκίμασαν ανέκφραστη τέρψη και ηδονή βλέποντας να τους χαρίζεται η μακάρια γη. Τα στεφάνια τους ροδόμορφα σκόρπιζαν μαρμαρυγές.
Ακολούθησαν «οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην». Τους δόθηκε ο μισθός της δικαιοσύνης, για να χορτάσουν. Και η αγαθή τους πρόθεση ευφράνθηκε βλέποντας τον Βασιλέα Χριστό να υψώνεται και να υπερδοξάζεται απ’ τους αγίους αγγέλους.
Έπειτα «οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης». Τους χαρίσθηκε θεία δοξολογία και πολυθαύμαστη ζωή.
Στήθηκε μάλιστα για χάρη τους και άφραστος θρόνος για να καθίσουν στη βασιλεία των ουρανών. Τα στεφάνια τους ήταν από θείο κι άυλο χρυσάφι που τόσο έλαμπε, ώστε απ’ την δόξα τους να χαίρονται οι χοροί των αγγέλων.
Μετά μπήκε ο χορός «των ονειδισθέντων» για τον Χριστό, τον μεγάλο Θεό και σωτήρα των ψυχών μας.
Τους ανέβασαν σε θρόνους χρυσοποίκιλτους και απολάμβαναν τον έπαινο του Θεού.
Μετά απ’ αυτούς μπήκε πολύ πλήθος ειδωλολατρών, που δεν γνώρισαν τον νόμο του Χριστού, αλλά εκ φύσεως τον τήρησαν υπακούοντας στη συνείδησή τους. Πολλοί σαν ήλιοι απ’ την αγνότητα και την καθαρότητά τους. Και ο Κύριος τους χάρισε τον παράδεισο και φαιδρά στεφάνια πλεγμένα με ρόδα και κρίνα. Επειδή όμως είχαν στερηθεί το άγιο βάπτισμα, ήταν τυφλοί. Δεν έβλεπαν καθόλου τη δόξα του Θεού. Γιατί το άγιο βάπτισμα είναι φως και μάτι της ψυχής. Γι’ αυτό όποιος δεν το λάβει κι αν άπειρα καλά εργασθεί, κληρονομεί βέβαια την παραδείσιαν άνεση και κάτι δοκιμάζει από την ευωδία και τη γλυκύτητα της αλλά δεν βλέπει τίποτε.
Έπειτα και από αυτούς βλέπει ο δίκαιος Νήφων ένα τάγμα αγίων που ήταν τα παιδιά των χριστιανών. Όλοι τους έμοιαζαν να είναι περίπου τριάντα ετών. Τους κοίταξε με βλέμμα ιλαρό ο Νυμφίος και είπε:
«Ο μεν χιτώνας του βαπτίσματός σαν άσπιλος, έργα όμως πουθενά! Τι να σας κάνω λοιπόν εσάς;»
Τότε με θάρρος του απάντησαν κι αυτοί:
«Κύριε, μας στέρησες τα επίγεια αγαθά σου, τουλάχιστον μη μας στερήσεις τα επουράνια».
Χαμογέλασε ο Νυμφίος και τους χάρισε τα ουράνια αγαθά. Πήραν και τα στεφάνια της αγνότητος, της ακακίας και όλες οι άυλες στρατιές τους θαύμαζαν.
Ήταν θαύμα ν’ ακούει κανείς τους αγίους αγγέλους που, κατευχαριστημένοι καθώς έβλεπαν τα τάγματα όλων των αγίων, τραγουδούσαν άσματα γλυκά.
Ύστερα απ’ όλα αυτά βλέπει ο Νήφων να έρχεται μπροστά στον Νυμφίο μια θεόφωτη Νύμφη. Γύρω της σκόρπιζε ουράνιες ευωδίες και θεϊκά μύρα. Στο πανέμορφο κεφάλι της φορούσε ασύγκριτο βασιλικό στέμμα, που ακτινοβολούσε. Οι άγγελοι την ατένιζαν κατάπληκτοι κι οι άγιοι θαμπωμένοι. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος συγκρατούσε πάνω στην άχραντη κορυφή το ουράνιο εκείνο διάδημα.
Μπαίνοντας στον θείο νυμφώνα την ακολουθούσε αναρίθμητο πλήθος παρθένων που υμνούσαν με δοξολογίες και άσματα τα μεγαλεία του Θεού.
Όταν έφτασε κοντά στον Νυμφίο η μεγάλη βασίλισσα, προσκύνησε τρεις φορές μαζί με όλες τις αγίες παρθένες. Τότε ο «ωραίος κάλλει» την είδε και ευφράνθηκε. Έσκυψε το κεφάλι του και την τίμησε σαν άχραντη Μητέρα του. Εκείνη πλησίασε με πολλήν ευλάβεια και χάρη και ασπάσθηκε τα αθάνατα και ακοίμητα μάτια του, καθώς και σπλαχνικά του χέρια.
Μετά το θείο φίλημα ο Κύριος χάρισε στις παρθένες αστραφτερά φορέματα και πάμφωτα φορέματα και πάμφωτα στεφάνια. Κι έπειτα ήρθαν όλες οι νοερές δυνάμεις υμνώντας, μακαρίζοντας και δοξάζοντάς την.
Τότε σηκώθηκε απ’ τον θρόνο του ο Νυμφίος και έχοντας στα δεξιά τη Μητέρα του και στ’ αριστερά τον μέγιστο και πολυθαύμαστο προφήτη και Πρόδρομό του, βγήκε απ’ τον νυμφώνα και πήγε στον θεϊκό θάλαμο, όπου βρίσκονται τα αγαθά «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη» ετοιμασμένα για όσους αγάπησαν τον Θεό. Ακολουθούσαν και όλοι οι άγιοι. Μόλις είδαν τ’ αγαθά, πλημμύρισαν από άφατη αγαλλίαση και άρχισαν να κυκλοφορούν πανηγυρίζοντας μέσα στον έκπαγλο θάλαμο.
Αλλ’ αυτά δεν μπόρεσε ο δούλος του Θεού Νήφων να μου περιγράψει, αν και πολλές φορές τον πίεσα, δεν μου είπε το παραμικρό.
«Δεν μπορώ παιδί μου», έλεγε αναστενάζοντας, «ν’ απεικονίσω με την γλώσσα μου ή να παρομοιάσω με οποιοδήποτε επίγειο πράγμα τα εκεί. Ήταν πέρα από κάθε σκέψη και φαντασία, πέρα απ’ όλα τα βλεπόμενα και μη βλεπόμενα.
Όταν λοιπόν μοίρασε ο Κύριος στους αγίους του όλα τα άφραστα και ανήκουστα αγαθά, πρόσταξε τα Χερουβίμ να κυκλώσουν τον αιώνιο θάλαμο. Πρόσταξε έπειτα τα Σεραφίμ να κυκλώσουν τα Χερουβίμ, οι Θρόνοι τα Σεραφίμ, οι Κυριότητες τους Θρόνους, οι Αρχές τις Κυριότητες, οι Εξουσίες τις Αρχές και τέλος οι Δυνάμεις των ουρανών τις Εξουσίες. Όπως το τείχος κυκλώνει μία πόλη έτσι τα ουράνια τάγματα κυκλώνουν το ένα το άλλο.
Δεξιά απ’ τον θάλαμο των αιώνων στάθηκε με κάθε μεγαλοπρέπεια ο Μιχαήλ με το τάγμα του. Αριστερά ο Γαβριήλ με το δικό του. Ο Ουριήλ εγκαταστάθηκε στα δυτικά και ο Ραφαήλ στα ανατολικά.
Ήταν οι τέσσερις αυτές παρατάξεις πολύ μεγάλες. Και μαζί με τα τάγματα των αχράντων δυνάμεων έζωναν τον θάλαμο του Θεού με πολλή λαμπρότητα.
Ολ’ αυτά έγιναν με το πρόσταγμα του Κυρίου Ιησού Χριστού, του μεγάλου Θεού και Σωτήρος όλων των αγίων.
Στο τέλος όλων των μυστηρίων που είδε ο άγιος Νήφων, είδε και την πιο φοβερή αποκάλυψη: «Ο ίδιος ο Πατέρας του μονογενούς Υιού, ο Γεννήτωρ, το φως το απρόσιτο και ακατάληπτο, ανέτειλε ξαφνικά λάμποντας «συν τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι» πάνω από κείνο τον απέραντο θάλαμο, πάνω από τις άχραντες δυνάμεις, πάνω απ’ όλους τους κύκλους και τις παρατάξεις τους. Φώτιζε του καθαρότατο θάλαμο, όπως φωτίζει ο ήλιος τον κόσμο. Έτσι έλαμπε ο Πατέρας των οικτιρμών. Και όπως το σφουγγάρι ρουφάει και συγκρατεί το κρασί, έτσι κι’ οι άγιοι πλημμύριζαν απ’ το άρρητο τρισήλιο φως της θεότητας και βασίλευαν αδιάκοπα μαζί της στους αιώνες.
Από τότε πια δεν υπήρχε γι’ αυτούς ούτε νύχτα ούτε μέρα. Μόνο υπήρχε ο Θεός Πατέρας, Υιός και Πνεύμα – φως και τρυφή, ζωή και φέγγος, τέρψη και ηδονή.
Έπειτα έγινε βαθειά σιγή. Σε λίγο το πρώτο τάγμα, το θείο και φοβερό που κύκλωνε τον θάλαμο, δόθηκε σαν συνεχής και ατέλειωτη κληρονομιά. Ευφρόσυνο άσμα κι ανέκφραστη δοξολογία, ασύγκριτα και υπέρκαλλη ήταν η ηδονή τους. Οι καρδιές των αγίων σκιρτούσαν απ’ τη χαρά και την απόλαυση.
Απ’ το πρώτο τάγμα μεταδόθηκε ο υπέροχος δοξολογικός ύμνος στο δεύτερο τάγμα των Σεραφίμ. Άρχισαν τότε εκείνο να ψάλλει ύμνο περίτεχνο και ακατάληπτο. Σαν εφτάγλυκο μέλι ηχούσε η δοξολογία του στ’ αυτιά των αγίων που ευφραίνονταν απέραντα μ’ όλες τους τις αισθήσεις: «Τα μάτια τους έβλεπαν το απρόσιτο φως. Η όσφρησή τους οσφραινόταν την ευωδία της θεότητος. Τ’ αυτιά τους άκουγαν τον θείον ύμνο των αχράντων δυνάμεων. Το στόμα τους γευόταν το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου Ιησού Χριστού, καινούριο στη βασιλεία των ουρανών. Τα χέρια τους ψηλαφούσαν τα αιώνια αγαθά και τα πόδια τους χόρευαν στον θάλαμο. Έτσι λοιπόν μ’ όλες τους τις αισθήσεις χόρταιναν την άφατη αγαλλίαση.
Σε λίγο μεταδόθηκε ο θείος εκείνος ύμνος απ’ το δεύτερο τάγμα στο τρίτο και απ’ το δεύτερο τάγμα στο τρίτο και απ’ το τρίτο και απ’ το τέταρτο, ως το τελευταίο προκαλώντας με το γλυκύτερο απ’ το μέλι μέλος του, τέρψη και ηδονή στις καρδιές των αγίων. Και ήταν υπέροχο ότι δεν ψαλλόνταν ένας ύμνος συνεχώς από τα τάγματα αλλά υπήρχε απερίγραπτη ποικιλία και πρωτοτυπία στην ωδή που έψαλλαν.
Όταν οι εφτά κύκλοι των ταγμάτων ολοκλήρωσαν την καθαρή τους δοξολογία, τότε άρχισαν και τα τάγματα των αρχαγγέλων τον τρισάγιο ύμνο: Έψαλλε ο Μιχαήλ και αντιφωνούσε ο Γαβριήλ. Και πάλι υμνούσε ο Ραφαήλ και συμπλήρωνε ο Ουριήλ. Άκουγε κανείς πρωτάκουστες αρμονίες. Οι τέσσερις πύρινοι στύλοι, οι αρχάγγελοι, ξεχώριζαν και ήταν ο ύμνος τους φοβερός και βροντερός.
Παρακινούμενοι απ’ την άπειρη εκείνη τρυφή άρχισαν τότε και οι άγιοι Πάντες μεσ’ απ’ τον ουράνιο θάλαμο να ψάλουν τα μεγαλεία του Θεού.
Έτσι μέσα αντηχούσε ύμνος, ύμνος κι έξω, ύμνος και παντού. Άσματα πανίερα. Που φλόγιζαν τις αγίες καρδιές με μακάρια ηδονή στους ατελεύτητους αιώνες.
Όταν τα είχε δει πια όλα αυτά ο τρισμακάριος Νήφων και ενώ βρισκόταν σε μεγάλη έκσταση και θεωρία, άκουσε τη φωνή του Θεού να του λέει:
«Νήφων, Νήφων, ωραία ήταν ο προφητική σου οπτασία. Όλ’ αυτά λοιπόν που είδες και άκουσες γράψε τα με κάθε λεπτομέρεια, γιατί έτσι και θα γίνουν. Τα φανέρωσα σε σένα, γιατί είσαι πιστός φίλος, αγαπητό μου παιδί και κληρονόμος της βασιλείας μου. Βεβαιώσου λοιπόν, τώρα που σε αξίωσα να γίνεις αυτόπτης των φρικτών μυστηρίων, για τη μεγάλη μου φιλανθρωπία προς όλους εκείνους που προσκυνούν με ταπείνωση τη βασιλεία και την εξουσία μου. Γιατί Εγώ ευφραίνομαι να επιβλέπω επί τον πράον και ησύχιον και τρέμοντά μου τους λόγους.»
Αφού του είπε αυτά ο Κύριος, τον απέλυσε από τη φοβερή και πολυθαύμαστη οπτασία, που επί δύο εβδομάδες τον είχε απορροφήσει.
Όταν πια ήρθε στον εαυτό του, καθόταν τρομοκρατημένος και θρηνούσε και οδυρόταν. Τα δάκρυά του έτρεχαν ποτάμι κι έλεγε:
«Αλλοίμονο σε μένα τον άσωτο! Τι περιμένει την άθλια ψυχή μου! Αλλοίμονο μου του ελεεινού! Σε ποια κατάσταση άραγε θα βρεθώ εκεί εγώ ο αμαρτωλός! Τι θ’ απολογηθώ προς τον Κριτή; Τι λόγο θα δώσω για τις αμαρτίες μου; Και που θα κρύψω το πλήθος των ανομιών μου; Αχ, ο βέβηλος και άθλιος!… Στεναγμό δεν έχω ούτε δάκρυα. Αλλά και μετάνοια δεν μου βρίσκεται. Ελεημοσύνη καθόλου! Προσευχή τίποτα! Αγάπη μηδέν! Η ακακία κι η πραότητα στέκουν πολύ μακριά μου! Αλλοίμονο! Τι να κάνω ο ελεεινός και ρυπωμένος; Από που ν’ αρπαχθώ για να σωθεί η ψυχή μου τη βύθισα στον βούρκο. Τον νου μου τον σκότισα, τη ζωή μου την επιβάρυνα με κραιπάλη και μέθη. Αχ! Ο αμαρτωλός δεν ξέρω τι να κάνω! Τα μάτια μου βλέπουν τα αίσχη. Το πρόσωπο μου είναι καταντροπιασμένο. Τ’ αυτιά μου ηδύνονται σε δαιμονικά τραγούδια. Η όσφρησή μου ζητάει ευωδίες. Το στόμα μου ρέπει στην πολυφαγία. Αλλοίμονο μου του ταλαίπωρου! Τα χέρια μου τέρπονται στην αμαρτία. Το σώμα μου ποθεί να κυλισθεί στον βόρβορο της ανηθικότητας και κυνηγάει τα μαλακά κρεβάτια και την καλοφαγία…
Ωχ, ο παράνομος και σκοτεινιασμένος και ρυπαρός! Που να πάω δεν ξέρω. Ποιος θα με γλυτώσει απ’ το σκότος το εξώτερο του φρικτού ταρτάρου; Ποιος θα μ’ απαλλάξει από τον βρυγμό των οδόντων; Αλλοίμονο, μου του σιχαμερού, του παράνομου! Καλύτερα να μην είχα γεννηθεί!… Αχ, τι δόξα πρόκειται να στερηθώ ο μαύρος! Τι τιμή, τι στεφάνια, πόση χαρά, πόση φαιδρότητα θα χάσω, επειδή υποδουλώθηκα στην αμαρτία! Ταλαίπωρη ψυχή! Που είναι λοιπόν η κατάνυξή σου; Που είναι οι αγώνες σου; Που είναι οι αρετές σου; Αλλοίμονό σου βέβηλη και θλιβερή! Που θα είναι η θέση σου την ημέρα εκείνη; Έπραξες κανένα καλό που ν’ αρέσει στον Θεό; Θα μπεις στο καμίνι. Πως όμως θ’ αντέξεις το ουαί και τον οδυρμό; Ω ρυπαρή ψυχή, που ποθούσες πάντα να κυλιέσαι στη σαπίλα, που αδιάκοπα υπηρετούσες το στομάχι!…
Άνομη και διεφθαρμένη, τι ντροπή θα δοκιμάσεις στο βλέμμα του Ιησού! Με ποια μάτια θ’ ατενίσεις το γλυκύτατό του πρόσωπο; Πες μου, πες μου! Τα είδες εκείνα τα θαυμάσια, που ο Κύριος θα πραγματοποιήσει κάποτε. Πες μου λοιπόν ψυχή, έχεις έργα αντάξια για κείνη τη δόξα; Πως θα εισέλθεις εκεί, αφού μίανες το θείο βάπτισμα; Αλλοίμονό σου τότε, μολυσμένη ψυχή μου! Σου μέλλει να κληρονομήσεις το αιώνιο πυρ, και που θα είναι τότε η αμαρτία και ο πατέρας της για να σε σώσουν;
Κύριέ μου, Κύριε,
σώσε με από τη φωτιά,
από τον βρυγμό των οδόντων,
κι από τον τάρταρο…»
Μ’ αυτά τα λόγια έλεγχε τον εαυτό του ο μακάριος προσευχόμενος. Τις κατοπινές μέρες τον έβλεπες να περπατάει σέρνοντας τα βήματά του με πικρούς στεναγμούς, θρήνους και δάκρυα. Αναλογιζόταν τα θαυμάσια που είδε, κι έκανε ό,τι μπορούσε για να τα κατακτήσει. Συχνά – όταν στοχαζόταν πιο βαθιά και πιο καθαρά το όραμά του – γινόταν εκτός εαυτού. Φλεγόταν απ’ την παρουσία του Αγίου Πνεύματος και αναφωνούσε:
«Ω τι χαρά, τι δόξα, τι λαμπρότητα περιμένει τους αγίους στους ουρανούς! Πόσο φοβάμαι μήπως στερηθώ!»
Αναστέναζε βαθιά και πρόσθετε:
«Κύριε, βοήθησε και σώσε τη σκοτισμένη ψυχή μου.
ΠΗΓΗ: www.oode.gr